ลู่หนานเกอมองลี่ซิ่นที่อยู่ตรงหน้า รวมถึงใบหน้าของคนรอบข้างที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เอาแต่โห่ร้องด้วยความตื่นเต้น ความหงุดหงิดในใจของเธอเติบโตขึ้นอย่างบ้าคลั่งราวกับเถาวัลย์
[น่ารำคาญชะมัด!!! ตั้งแต่เปิดเทอมมา หมอนี่ก็เหมือนหมากฝรั่งเหนียวหนึบที่สลัดไม่หลุด วัน ๆ เอาแต่หาวิธีต่าง ๆ นานามาวนเวียนอยู่ตรงหน้า
ปฏิเสธไปตั้งแปดร้อยรอบแล้ว แต่ดันเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา! ถ้าอยู่ในวันสิ้นโลกก็คงดี ฆ่าคนไม่ผิดกฎหมาย!]
ในหัวของเธอพลันมีเสียงของ ‘มีมี’ ดังขึ้น: [หนานหนาน! ความคิดนี้อันตรายมาก!
คำแนะนำด้วยความห่วงใย: ตอนนี้พวกเราอยู่ในสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย สงบสุขและรักใคร่กลมเกลียวกัน! ความรุนแรงแก้ปัญหาอะไรไม่ได้หรอกนะ!]
ลู่หนานเกอ: [เพราะอย่างนั้นฉันถึงไม่ได้ลงมือไง! แต่มีมี ในฐานะระบบที่ดูแลโลกนี้อย่างถูกต้อง ฉันขอยื่นคำร้องอย่างเป็นทางการ
ช่วยปิดดวงความรักอันน่าชังของฉันที แล้วเปิดดวงต้นไม้มงคลร่ำรวยให้ฉันก็พอ!
เห็นแก่สายสัมพันธ์ที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา คำขอนี้คงไม่เกินไปใช่ไหม?]
มีมี: [หนานหนาน ถ้าพูดตามภาษามนุษย์ของพวกเธอ เรื่องนี้...ฉันทำไม่ได้จริง ๆ นะ!
ดวงความรักเป็นสาขาที่สุ่มจัดสรร ฉันไม่มีสิทธิ์แก้ไข...
ส่วนดวงการเงินของเธอ ด้วยทรัพย์สินที่เธอมีอยู่ในยุคสมัยนี้ ก็เรียกได้ว่าเกินจริงจนคนรุ่นหลังต้องอับอายแล้ว...]
ลู่หนานเกอ: [มีไว้ทำไมกัน!]
มีมี: [ฉัน...ถึงฉันจะปิดดวงความรักไม่ได้ แต่ฉันมองเห็นเส้นบุพเพสันนิวาสของเธอนะ! สว่างจ้ามากเป็นพิเศษเลย!
แต่ว่า...ความลับสวรรค์เปิดเผยไม่ได้ ฉันบอกไม่ได้จริง ๆ ว่าเป็นใคร]
ลู่หนานเกอ: [เดี๋ยวก่อน...เธอบอกว่าฉันมีคู่แท้เหรอ?]