ลู่หนานเกอเดินอยู่บนเส้นทางร่มไม้ในมหาวิทยาลัย รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงสายตาที่จับจ้องมาจากรอบด้านและเสียงซุบซิบที่ดังแว่วมาเป็นระยะ
[เห็นไหม ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้!] เธอถอนหายใจ นิ้วเท้าหดเกร็งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
[หนานหนาน แบบนี้ไม่ดีหรือไง อลังการออกจะตาย เป็นจุดสนใจของทุกคนตั้งแต่วันเปิดเทอมเลยนะ!]
[ไม่เลย ฉันแค่รู้สึกว่านิ้วเท้ากำลังจะขุดหลุมจนสร้างคฤหาสน์ได้แล้ว!] ลู่หนานเกอบ่นอย่างจนใจในใจ
[ว่าแต่มีมี นายไม่ใช่ว่ายุ่งมากหรือไง ต้องคอยรักษาสมดุลของโลกนี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมฉันรู้สึกว่าตั้งแต่นายกลับมา ก็เอาแต่ตามฉันอยู่ตลอด แถมยังอู้งานอีกต่างหาก?]
[หนานหนาน ตอนนี้ฉันกำลังทำงานอย่างจริงจังอยู่นะ!
เธอ รวมถึงคนที่อยู่รอบตัวเธออย่างอาเย่ ฉือหยานโจว ลู่ซีฉือ กู้ฉี...พวกเขาล้วนเป็นบุตรแห่งโชคชะตาของโลกใบนี้
ขอแค่พวก ‘บุตรแห่งโชคชะตา’ อย่างพวกเธอใช้ชีวิตอย่างราบรื่น ไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย กรอบใหญ่ของโลกใบนี้ก็มั่นคงแล้ว
เพราะฉะนั้น การที่ฉันอยู่ข้างเธอเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างทางฝั่งเธอจะดำเนินไปอย่างราบรื่น คือวิธีทำงานที่มีประสิทธิภาพสูงสุด!
เป็นไงล่ะ ฉันฉลาดใช่ไหม...หนานหนาน เธอคงไม่ได้รำคาญฉันแล้วใช่ไหม?]
สัมผัสได้ถึงความน้อยใจที่แสร้งทำขึ้นมานิด ๆ ในน้ำเสียงนั้น ลู่หนานเกอจึงรีบปลอบ
[ฉันจะรำคาญนายได้ยังไง! ฉันแค่กลัวว่าจะทำให้นายเสียงานต่างหาก]
[ไม่เสียงานหรอก ไม่เสียงาน! การได้ตามเธอไปนี่แหละคืองานที่จริงจังที่สุดของฉัน!]
มีฉือหยานโจวกับลู่ซีฉืออยู่ด้วย ขั้นตอนการลงทะเบียนของลู่หนานเกอจึงรวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ ทุกอย่างราบรื่นไปหมด