สงครามต่อต้านญี่ปุ่น: ฝีมือสไนเปอร์ของผมเหนือชั้น

ตอนที่ 30 เดินทาง

7 นาที· 1.6K คำ

ตอนบ่าย ขณะที่รถไฟแล่นออกจากเมืองชิงยวน แสงอาทิตย์อัสดงตรงขอบฟ้าก็กำลังเปลี่ยนจากสีส้มแดงเป็นสีเทาม่วง

เซี่ยเทียนหัวสอดตัวเข้าไปในช่องว่างระหว่างกองถ่านหินสองกอง แผ่นหลังพิงกองหนึ่ง เท้ายันอีกกองหนึ่ง ส่วนใต้ก้นก็รองด้วยก้อนถ่านหินที่ค่อนข้างเรียบอยู่สองสามก้อน

ตู้รถแบบเปิดโล่งไม่มีสิ่งกำบัง ลมพัดแรงกรูลงมาจากยอดกองถ่านหิน หอบเอาเถ้าถ่านละเอียดปลิวปะทะใบหน้า ทั้งยังลอดเข้าคอเสื้อกับปลายแขนเสื้อ แม้แต่รูหูก็ดำปี๋

ในตู้รถยังมีคนอาศัยโดยสารมาด้วยอีกสองสามคน ต่างหดตัวอยู่ในซอกกองถ่านหินเหมือนเขา ไม่มีใครพูด ทุกคนต่างอยู่เงียบ ๆ ในที่ของตัวเอง มีเพียงเสียงรถไฟแล่นกับเสียงไอสองสามครั้งที่ดังขึ้นเป็นระยะ

พอตกกลางคืน อุณหภูมิก็ลดลง ลมหนาวยิ่งกว่าตอนพลบค่ำ เซี่ยเทียนหัวกระชับเสื้อคลุมผ้าสีเทาให้แน่น แล้วหดตัวอยู่ในซอกกองถ่านหิน หลับตาพักสายตา

ที่จริงเขานอนไม่หลับ รถไฟจะหยุดเป็นระยะ บางครั้งหยุดรอสัญญาณที่สถานี บางครั้งก็หยุดกะทันหันเพื่อหลีกทางให้ขบวนรถทหารที่สวนมา ทุกครั้งที่รถไฟหยุด เขาจะลืมตากวาดมองแผนที่มุมมองรอบทิศ ตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีจุดสีแดงอยู่ใกล้ ๆ แล้วจึงหลับตาต่อ

เป็นเช่นนี้จนฟ้าสาง รถไฟก็แล่นเข้าสถานีเมืองฉือจวง สถานีรถไฟเมืองฉือจวงใหญ่กว่าสถานีไหน ๆ ที่เขาเคยเห็นมา บนชานชาลาเนืองแน่นไปด้วยผู้ลี้ภัยและทหารบาดเจ็บที่อพยพลงใต้ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อปะปนกับกลิ่นควันถ่านหินคลุ้งอยู่ในอากาศ

บนชานชาลามีเต็นท์ชั่วคราวตั้งเรียงเป็นแถว เต็นท์ผ้าสีขาววาดเครื่องหมายกากบาทสีแดง ทหารบาดเจ็บนอนอยู่บนเปล เรียงแถวรอขึ้นรถ แพทย์สนามเดินไปมาระหว่างเปล ส่งผ้าพันแผลกับขวดยาให้กันไปมา ทหารบาดเจ็บขาหักคนหนึ่งร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด แพทย์สนามนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเขา กดไหล่เอาไว้พลางตะโกนอะไรบางอย่าง เสียงของเขาดังกว่าความอึกทึกจากเครื่องกระจายเสียงบนชานชาลา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป