สงครามต่อต้านญี่ปุ่น: ฝีมือสไนเปอร์ของผมเหนือชั้น

ตอนที่ 29 ค้างคืน

7 นาที· 1.6K คำ

ในเมืองชิงยวนครึกครื้นกว่าที่เซี่ยเทียนหัวคิดไว้เสียอีก

ถนนสายหลักกว้างราวสองวา ร้านค้าสองข้างทางยังเปิดขายกันอยู่ หน้าร้านผ้ามีผ้าสีน้ำเงินกับสีเทาแขวนไว้หลายพับ ถูกลมพัดให้แกว่งไหวเบา ๆ หน้าร้านขายยามีหมอจีนเคราขาวคนหนึ่งนั่งอยู่ ข้างหน้าวางโต๊ะเล็ก บนโต๊ะมีหมอนจับชีพจรกับขวดกระเบื้องใบเล็กเรียงเป็นแถว หญิงคนหนึ่งกำลังยื่นข้อมือให้เขาจับชีพจร

ชายชราคนหนึ่งตั้งกระทะขายเกาลัดคั่วน้ำตาลอยู่ตรงหัวมุมถนน ทัพพีในกระทะเหล็กพลิกคั่วส่งเสียงฉ่าดังไม่ขาดสาย กลิ่นหอมหวานเกรียม ๆ ลอยไปตามถนนไกลลิบ เด็กคนหนึ่งล้วงกระเป๋าอยู่นานกว่าจะควักเหรียญทองแดงออกมาได้หนึ่งเหรียญ ชายชรารับเหรียญไป แล้วห่อเกาลัดเป็นห่อเล็ก ๆ ด้วยกระดาษส่งให้ เด็กรับเกาลัดแล้ววิ่งหนีไปทันที เด็กคนอื่น ๆ วิ่งไล่ตามอยู่ข้างหลัง

หากไม่ใช่เพราะบนกำแพงริมถนนมีประกาศเตือนภัยทางอากาศกับโปสเตอร์รับสมัครทหารใหม่ติดอยู่หลายแผ่น ที่นี่คงดูไม่ต่างจากเมืองชนบททั่วไป แต่พอเดินต่อไปอีกช่วงหนึ่งก็เริ่มเห็นความผิดปกติ

ร้านน้ำชาริมถนนมีทหารกองทัพชาติในเครื่องแบบผ้าสีเทานั่งกันอยู่เต็มร้าน บนถนนสายหลักมีทหารเป็นหมู่ ๆ แบกปืนเดินผ่านอยู่เป็นระยะ พวกเขามุ่งหน้าไปทางประตูเมืองใต้ ไม่รู้ว่าเป็นการผลัดเปลี่ยนเวรหรือกำลังล่าถอย

เซี่ยเทียนหัวเดินไปตามถนนสายหลักได้ครึ่งช่วงถนน ก็เห็นร้านจัดแจงม้าและรถอยู่หลายแห่ง แต่ละร้านมีหน้าร้านใหญ่เล็กต่างกัน เมื่อเดินมาถึงช่วงกลางถนน เขาก็มาถึงร้านจัดแจงม้าและรถขนาดกลางแห่งหนึ่ง หน้าร้านแขวนป้ายผ้าสีซีดจาง บนนั้นเขียนว่า “ร้านจัดแจงม้าและรถเยว่ยไหล่” ประตูร้านเปิดอยู่ มองเห็นเจ้าของร้านร่างอ้วนกำลังก้มหน้าดีดลูกคิดอยู่บนเคาน์เตอร์ ลูกคิดส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งดังไม่หยุด

เซี่ยเทียนหัวก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป ห้องโถงด้านหน้าไม่กว้างนัก มีโต๊ะสี่เหลี่ยมสองตัวกับม้ายาวหลายตัว บนผนังติดภาพเทพเจ้าแห่งโชคลาภสำหรับเทศกาลปีใหม่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป