เซี่ยเทียนหัวมองเห็นครึ่งตัวของมันที่หมอบอยู่หลังรถวัวผ่านกล้องเล็ง ไหล่กับขาข้างหนึ่งโผล่พ้นลังไม้ออกมา
“เหอะ ๆ โผล่หางออกมาแล้วนะ ไอ้ทหารญี่ปุ่น”
เขาเลื่อนจุดเล็งลง ล็อกเป้าที่โคนขาข้างนั้น เสียงปืนดังขึ้น กระสุนทะลุช่องว่างระหว่างลังไม้เข้าที่โคนต้นขา ทหารญี่ปุ่นร้องลั่นแล้วล้มตะแคงลงกับพื้น ปืนไทป์ 38 หลุดมือไถลออกไป เซี่ยเทียนหัวยิงซ้ำอีกนัด เสียงร้องเงียบลงฉับพลัน
ทหารญี่ปุ่นทั้งสามล้มลงหมดแล้ว เขาชักลูกเลื่อนเติมกระสุนให้เต็มแม็กกาซีน เก็บปืนเข้าคลังเก็บของ จากนั้นลุกขึ้นจากหลังคันดินแล้วเดินเร็ว ๆ เข้าไปหา
ชาวบ้านสองสามคนที่อยู่ข้างรถวัวตกใจกับเสียงปืนจนทำอะไรไม่ถูก พวกเขาคุกเข่าอยู่กับพื้น ไม่กล้าเงยหน้า ชายหนุ่มคนนั้นได้สติก่อน พอเห็นเซี่ยเทียนหัวเดินออกมาจากป่าก็เผลอจะลุกขึ้น แต่ลืมไปว่ามือถูกมัดไพล่หลัง จึงเซถลาเกือบล้ม
เซี่ยเทียนหัวเดินเข้าไป เก็บดาบปลายปืนของทหารญี่ปุ่นจากพื้นมาตัดเชือกป่านที่มัดมือชายหนุ่ม แล้วตัดเชือกของคนอื่น ๆ จนหมด ชายชรายังนอนคว่ำอยู่กับพื้นไม่ยอมลุก เลือดจากหน้าผากไหลลงมาถึงคางแล้ว เขาใช้แขนเสื้อเช็ดให้ชายชรา ก่อนหยิบเหล้าแช่ยาที่หยางตงตงให้มาจากอกเสื้อ เทลงบนเศษผ้าชิ้นหนึ่งแล้วกดไว้บนบาดแผล
“แถวนี้ยังมีทหารญี่ปุ่นอีกไหม” เซี่ยเทียนหัวหันไปถามชายหนุ่ม
“มะ...ไม่มีแล้วครับ” ชายหนุ่มนวดข้อมือ เสียงยังสั่นอยู่ “มีแค่สามคนนี้ เช้ามืดก็มาจับคนกับขนของในหมู่บ้าน คนในหมู่บ้านหนีไปหมดแล้ว พวกเราหนีไม่ทันเลยถูกจับไว้”
“ฐานทัพญี่ปุ่นที่ใกล้ที่สุดอยู่ไกลแค่ไหน”
“ขึ้นเหนือไปยี่สิบลี้มีป้อมปืนอยู่แห่งหนึ่งครับ” ชายหนุ่มชี้ไปทางเหนือ “ปกติพวกมันไม่ค่อยออกมา วันนี้มาทวงข้าว”
เซี่ยเทียนหัวช่วยพยุงชายชราขึ้น แล้วส่งให้ชายหนุ่ม “พวกคุณรีบไปเถอะ อย่ากลับหมู่บ้าน ไปหลบที่บ้านญาติสักสองสามวันก่อน เสียงปืนดังไปไกล หน่วยลาดตระเวนได้ยินแล้วคงมาตรวจ”