คือโก่วตั้นนั่นเอง
โก่วตั้นวิ่งนำอยู่หน้าสุด ด้านหลังมีทหารในเครื่องแบบสีเทากลุ่มหนึ่งตามมา ต่างถือปืนไรเฟิลและกำลังกระจายกำลังออกไปสองข้างของเนินดิน นายทหารคนหนึ่งวิ่งอยู่กลางแถว ปืนพกที่เอวถูกชักออกมาแล้ว เขาวิ่งพลางโบกมือพลางตะโกนรหัสประจำกอง กองกำลังของเขากระจายเป็นรูปขบวนรบอย่างรวดเร็ว ท่าทางคล่องแคล่ว ระดมยิงใส่ไอ้ยุ่นที่บุกเข้ามาไม่หยุด มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นกองกำลังที่มีฝีมือ
“พี่เซี่ย?” นายทหารวิ่งมาถึงหลังเนินดินแล้วนั่งยอง ๆ มองบาดแผลที่ขาของเซี่ยเทียนหัว “เป็นอะไรไป บาดเจ็บหรือ?”
เซี่ยเทียนหัวมองอีกฝ่ายก่อน อึ้งไปเลย หน้าตาหล่อกว่าตัวเองแค่เส้นยาแดงผ่าแปด นี่มันคู่แข่งชัด ๆ เขาให้กำลังใจตัวเองเงียบ ๆ ในใจ อย่าเสียฟอร์มเชียว เซี่ยเทียนหัว!
เขายัดกระสุนลงในแม็กกาซีนของปืน 98เคอย่างดูไม่ใส่ใจ สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่สนใจบาดแผลของตัวเองแม้แต่น้อย
“แค่แผลถลอกนิดหน่อย ไม่ตายหรอก คุณเป็นใคร?”
“ผมชื่อเฉินเทา เมื่อกี้กำลังลาดตระเวนดูสถานการณ์ข้าศึก เจ้านี่ก็วิ่งมาหาผม”
เฉินเทาใช้คางชี้ไปทางโก่วตั้น “เจ้านี่เหมือนคนบ้า ดึงแขนคนอื่นไม่ยอมปล่อย พูดจายังไม่เป็นคำ รู้แค่ชี้มาทางนี้ บอกว่า ‘พี่เซี่ยถูกไอ้ยุ่นล้อม รีบไปช่วยเขาเร็ว’”
เขาพูดพลางชะโงกหน้าออกไปมองนอกเนินดิน “ไอ้ยุ่นหลายสิบคนไล่ตามคุณคนเดียว คุณนี่ดังใหญ่โตจริง ๆ”
“ก็ทั่ว ๆ ไป อันดับสามของโลก”
แต่เซี่ยเทียนหัวก็รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไร จึงไม่พูดเล่นต่อ รีบบอกตำแหน่งกำลังยิงของไอ้ยุ่นทันที “ฝั่งตรงข้ามมีปืนครกอย่างน้อยสองกระบอก ปืนกลไทป์ 11 สองกระบอก ด้านหน้ามีสิบกว่าคน ทั้งปีกซ้ายปีกขวามีคนอ้อมไปตีด้านหลัง”
“ได้”
เฉินเทาพยักหน้า หันกลับไปตะโกนใส่นายทหารสื่อสารที่อยู่ด้านหลัง “จัดการปืนครกก่อน! หมู่ที่ 2 ปีกซ้าย หมวด 3 ปีกขวา หมู่ที่ 1 ตามผมบุกเข้าประชิดด้านหน้า! เร็วเข้า!”
นายทหารสื่อสารรีบหันหลังไปถ่ายทอดคำสั่งทันที
เสียงระดมยิงของปืนจงเจิ้งซีดังขึ้น กลบเสียงปืนกลไทป์ 11 ของไอ้ยุ่นในพริบตา เสียงตะโกนต่อสู้ดังระงมไปทั่วทั้งบนและล่างเนินดิน
กองร้อยของเฉินเทาเปิดฉากยิงเต็มกำลัง ทหารที่บุกเข้าด้านหน้าวิ่งไปพลางยิงไปพลาง กระสุนหนาแน่นเสียจนไม่เหมือนกำลังยิงของกองร้อยนอกรีต แต่เหมือนกองกำลังเสริมระดับหมวดเสียมากกว่า
ไอ้ยุ่นที่อ้อมไปด้านหลังยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกหมู่ที่ 2 สกัดไว้ ทั้งสองปีกเปิดฉากยิงปะทะกันอยู่สองข้างของเนินดิน
เซี่ยเทียนหัวพยุงตัวลุกขึ้น วางปืนพาดบนเนินดิน คนของเฉินเทากำลังบุกเข้าด้านหน้า ดึงดูดกำลังยิงของไอ้ยุ่นไป ทำให้เขามีโอกาสเล็งใหม่อีกครั้ง
ศูนย์เล็งกวาดข้ามทหารที่กำลังบุก แล้วล็อกเป้าไปยังพลปืนครกของไอ้ยุ่นที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่หลังปืนครก เมื่อครู่พลปืนคนนั้นยังปรับมุมยิงอยู่ พอเห็นข้าศึกบุกเข้ามาก็ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก ลูกระเบิดในมือยังยัดไม่ทันก็หล่นลงพื้น
นัดเดียว พลปืนครกของไอ้ยุ่นก็ล้มลงข้างปืนครก
เขาย้ายปากกระบอกปืนไปยังพลปืนกลของไอ้ยุ่น พลปืนกลคนนั้นกำลังกอดปืนกลไทป์ 11 กวาดยิงไปทางปีกซ้าย หมู่ที่ 2 ของเฉินเทาถูกกดไว้ในร่องตื้น ๆ จนเงยหน้าไม่ขึ้น
เซี่ยเทียนหัวใช้เวลาเล็งและยิงไม่ถึงสองวินาที พลปืนกลก็ถูกยิงจนพลิกคว่ำไปทั้งคนทั้งปืน
การสู้รบดำเนินต่อไปอีกยี่สิบนาที เมื่อไม่มีปืนครกและเสียปืนกลไปหนึ่งกระบอก กำลังพลของไอ้ยุ่นที่เหลือก็อ่อนแอกว่ากองร้อยของเฉินเทามาก
ไอ้ยุ่นสิบกว่าคนที่อยู่ด้านหน้าถูกกำลังยิงของหมู่ที่ 1 กดดันจนต้องถอยทีละก้าว ส่วนกำลังที่โอบล้อมมาจากสองปีกถูกหมู่ที่ 2 และหมวด 3 สกัดไว้ จนต้องแยกกันสู้ ขบวนของไอ้ยุ่นจึงปั่นป่วนไปหมด
เซี่ยเทียนหัวนอนคว่ำอยู่บนเนินดิน ยิงออกไปอีกหลายนัด กระทั่งยิงจนกระสุนในแม็กหมดจึงหยุด
พอเก็บปืน เซี่ยเทียนหัวก็เอนตัวนอนแผ่อยู่บนเนินดิน ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาราวกับกระแสน้ำ เขาทั้งเหนื่อยทั้งหิว วันนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลย แถมยังผ่านการสู้รบหนักมาถึงสองครั้ง ร่างกายอ่อนแอของนักศึกษามหาวิทยาลัยทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
เสียงปืนค่อย ๆ สงบลง
บนที่ราบโล่งมีศพในเครื่องแบบสีเหลืองขี้หมากระจัดกระจายนอนเกลื่อนอยู่กว่าสามสิบศพ
【ภารกิจชั่วคราว: สกัดกั้นทหารญี่ปุ่นที่ไล่ตาม — สำเร็จแล้ว】
【รางวัลภารกิจ: ค่าฆ่า ×300 — มอบให้แล้ว】
เฉินเทากลับขึ้นมาบนเนินดิน เสียบปืนพกกลับเข้าที่เอว แล้วเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างเซี่ยเทียนหัว
เขาหอบอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะหายเหนื่อย เหงื่อบนหน้าผากไหลลงมาชะล้างคราบดินจนเกิดเป็นทาง
เขาหยิบกล่องบุหรี่ยับยู่ยี่ออกมา คีบบุหรี่มาสองมวน จุดไฟแช็กแล้วส่งให้เซี่ยเทียนหัวหนึ่งมวน
เซี่ยเทียนหัวรับมาแล้วสูบไปหนึ่งคำ สำลักจริง ๆ บุหรี่นี่เหมือนยาเส้นที่ปู่ของเขาสูบ ไม่มีตัวกรอง ควันพุ่งเข้าปอดโดยตรง จนเขาอดไอออกมาสองครั้งไม่ได้ ทำให้เฉินเทาที่นั่งข้าง ๆ หัวเราะลั่น
โก่วตั้นวิ่งเข้ามา พอเห็นผ้าพันแผลที่ขาของเซี่ยเทียนหัวซึมเลือด ใบหน้าก็ซีดเผือดทันที “พี่เซี่ย เลือดออกแล้ว...”
“แค่ถลอกนิดหน่อย”
เซี่ยเทียนหัวดึงบุหรี่ออกจากปาก โก่วตั้นวิ่งมาจนผมเปียกชุ่มไปหมด ใบหน้าเปื้อนทั้งเหงื่อทั้งดิน ดวงตาแดงก่ำ ลำคอที่แหบจากการตะโกนยังหอบหายใจหนักอยู่
“นายไปหากำลังเสริมมาได้จริง ๆ ด้วย”
“พี่เป็นคนบอกเอง บอกให้ผมไปตามกำลังเสริมกลับมาช่วยพี่”
เสียงของโก่วตั้นยังแหบอยู่ แต่ทุกคำที่พูดออกมาหนักแน่นชัดเจน
เซี่ยเทียนหัวหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ตอบอะไร เขาดับบุหรี่ ลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มค้นศพไอ้ยุ่น เขาเดินช้ามาก แผลถลอกที่ขาดึงรั้งจนเจ็บทุกครั้งที่ก้าว แต่ตอนนี้จะร้องว่าเจ็บไม่ได้ ลูกผู้ชายต้องรักษาหน้า
เซี่ยเทียนหัวไม่แตะปืนไทป์ 38 และกระสุน ตอนนี้คนเยอะเกินไป ไม่สะดวกเก็บเข้าคลังเก็บของ อีกทั้งกระสุนของปืนไทป์ 38 ก็ใช้กับปืน 98เค ไม่ได้ สำหรับเขาแล้วแทบไม่มีประโยชน์
เขาค้นศพไอ้ยุ่นอยู่หลายศพ จนเจอระเบิดมือสี่ลูกกับอาหารกระป๋องทหารที่ยังไม่เปิดอีกสองกระป๋อง ฉลากพิมพ์เป็นภาษาญี่ปุ่น ดูเหมือนจะมีคำว่าฟูจิวาระอยู่บนนั้น
เขายื่นอาหารกระป๋องกระป๋องหนึ่งให้โก่วตั้น
“กินสิ”
โก่วตั้นรับอาหารกระป๋องไปกอดไว้ แต่ไม่ได้เปิด เขายืนมองเซี่ยเทียนหัวเปิดกระป๋อง กินมันคู่กับเสบียงแห้งอย่างตะกละตะกลาม ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา
อืม เนื้อวัววากิวแท้ ไม่มีใส่ยาถ่าย (หน้าหมาหัวเราะ)
เฉินเทาพิงเนินดินสูบบุหรี่ ควันลอยออกจากรูจมูกแล้วถูกลมพัดสลาย เขามองเซี่ยเทียนหัวกินจนเสร็จ จากนั้นก็บี้ก้นบุหรี่กับพื้นรองเท้า ลุกขึ้นปัดฝุ่นที่ก้น
“คนเดียวสู้กับไอ้ยุ่นทั้งหมวดอยู่ตรงนี้ พี่ชายมาจากกองทัพไหน?”
“ไม่มีกองทัพ เป็นชาวบ้าน” เซี่ยเทียนหัวกินอาหารกระป๋องเสร็จแล้วสะพายปืนขึ้นบ่า
เฉินเทามองเซี่ยเทียนหัวตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาหยุดอยู่ที่ปืน 98เค ในมือของเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะมองใบหน้าอีกฝ่าย
“ชาวบ้านหรือ? ชาวบ้านที่ไหนมีฝีมือยิงปืนขนาดนี้? เมื่อกี้ฉันเห็นกับตา ยิงนัดเดียวจากระยะสี่ร้อยเมตรก็จัดการพลปืนกลของไอ้ยุ่นได้ อย่ามาหลอกฉันเลย”
“ปืนนี้เก็บได้ ผมแค่ลองยิงไปสองสามนัด”
เซี่ยเทียนหัวเงยหน้ามองท้องฟ้า ฟ้าใสเสียจริง โกหกหน้าตาเฉยโดยไม่มีภาระทางใจแม้แต่น้อย
เฉินเทาหัวเราะลั่นจนเสมหะในลำคอสั่นตาม “เก็บได้หรือ? แค่ลองยิงหรือ? ดี ยิงได้ดี! นายดวงดีกว่าฉัน ฉันฝึกมาตั้งหลายปียังไม่มีดวงแบบนี้เลย”
หัวเราะเสร็จแล้วเขาก็ยื่นมือขวาออกมา “ขอแนะนำตัวใหม่ กองร้อยลาดตระเวนสังกัดโดยตรง กรม 721 กองพลที่ 141 กองทัพที่ 32 ผู้บังคับกองร้อย เฉินเทา”
“เซี่ยเทียนหัว”
“ได้ เซี่ยน้องชาย แล้วพวกไอ้ยุ่นกลุ่มนั้นเป็นยังไง?”
“ตามล่าผมมา”
สีหน้าของเซี่ยเทียนหัวสงบนิ่ง ราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย “ตอนเที่ยงผมฆ่าไอ้ยุ่นไปหนึ่งหมู่ที่หมู่บ้านทางตะวันออก แล้วพวกไอ้ยุ่นกลุ่มนี้ก็ได้กลิ่นตามมา”
คิ้วของเฉินเทาเลิกขึ้นเล็กน้อย
“ฆ่าไปหนึ่งหมู่? นายคนเดียวหรือ?”
“ฆ่าไปสิบสามคน”
เฉินเทาจ้องมองเขาอยู่นาน จากนั้นหันไปตะโกนใส่ด้านหลัง “เหลาจ้าว! มานี่!”
ทหารผ่านศึกคนหนึ่งวิ่งเข้ามา ในมือยังกำของที่ริบมาได้จากศพไอ้ยุ่นอยู่
“ผู้บังคับกองร้อย?”
“ฟังให้ดี พี่ชายคนนี้บอกว่าเมื่อเที่ยงเขาฆ่าไอ้ยุ่นไปสิบสามคนด้วยตัวคนเดียว”
เหลาจ้าวมองเซี่ยเทียนหัว สีหน้าเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ เซี่ยเทียนหัวเองก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม เรื่องมันก็เป็นอย่างที่ว่า เชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่
โก่วตั้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นนายทหารหลายคนดูเหมือนสงสัยเซี่ยเทียนหัว จึงรีบพูดขึ้นว่า “ที่พี่เซี่ยพูดเป็นเรื่องจริง เที่ยงวันนี้มีไอ้ยุ่นกลุ่มนั้นมาฆ่าทุกคนในหมู่บ้าน ถ้าไม่ได้พี่เซี่ย ผมก็คงตายไปแล้ว ศพของทุกคนยังไม่ได้เก็บ ตอนนี้ยังนอนอยู่ในหมู่บ้าน”
พูดไปพูดมา ดวงตาของโก่วตั้นก็เริ่มแดงขึ้น
เฉินเทาเงียบไปหลายวินาที จากนั้นก็ตะโกนขึ้นอีกครั้ง “พี่น้อง รีบเก็บของให้ไว กำลังเสริมของไอ้ยุ่นอาจมาถึงเมื่อไหร่ก็ได้!”
เขาหันมามองเซี่ยเทียนหัว “คุณจะไปกับพวกเราไหม?”
เซี่ยเทียนหัวมองโก่วตั้น
“ผมรับปากเขาไว้แล้วว่าจะไปหาป้าของเขา”
เฉินเทามองเซี่ยเทียนหัวอยู่ครู่หนึ่ง แล้วไม่ได้โน้มน้าวต่อ
“ได้ ถ้าคุณจะไปฉันก็ไม่ห้าม แต่พวกเราต้องถอนกำลังแล้ว ไอ้ยุ่นกลุ่มนี้ข้างหลังต้องมีกำลังใหญ่ตามมาแน่”
เขาล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เซี่ยเทียนหัว “นี่คือจุดติดต่อของพวกเราในแถบนี้ ถ้าคุณเปลี่ยนใจ หรือมีข่าวกรองอะไร ก็มาหาพวกเราตามสถานที่เหล่านี้”
เซี่ยเทียนหัวรับกระดาษมาดู พับเก็บใส่กระเป๋า จากนั้นล้วงระเบิดมือของไอ้ยุ่นออกมาสองสามลูกแล้วยื่นให้
“เอาไป ใช้ดีกว่าของพวกคุณ”
เฉินเทารับระเบิดมือไปชั่งน้ำหนัก แล้วยิ้มมุมปาก “มีน้ำใจจริง ๆ”
“เรื่องเมื่อกี้ ขอบคุณนะ”
“หายกันแล้ว”
“ถ้าไม่มีคุณสกัดไอ้ยุ่นไว้ พวกสารเลวนั่นทั้งหมวดเราคงจัดการไม่ไหว อีกอย่าง ปืนกับกระสุนของไอ้ยุ่นพวกนี้ก็พอให้กองร้อยเราใช้ได้หลายวัน”
พูดจบเขาก็ปลดถุงผ้าใบหนึ่งจากเอว โยนให้เซี่ยเทียนหัว “ในนี้มีเสื้อผ้าของฉันหนึ่งชุดกับชุดปฐมพยาบาล เอาไป แผลที่ขาอย่าชุ่ย ๆ ล่ะ ฆ่าเชื้อแล้วพันแผลซะ”
เฉินเทาหันกลับไปตะโกนสั่งให้จัดแถว จากนั้นตบไหล่เซี่ยเทียนหัว แรงไม่น้อยจนไหล่เขาทรุดลงไปเล็กน้อย “เอาละ ภูเขาเขียวไม่เปลี่ยน สายน้ำยังไหล วันหน้าคงได้พบกันอีก เซี่ยน้องชาย แล้วเจอกันใหม่ถ้ามีโอกาส”
“ได้”
เฉินเทาหันหลังเดินจากไป ทหารในเครื่องแบบสีเทารวมแถวกันแล้วถอนกำลังลงไปทางใต้
เซี่ยเทียนหัวก้มมองถุงผ้าใบนั้นแล้วเก็บใส่เสื้อ โก่วตั้นก็กอดอาหารกระป๋องไว้แน่น ทั้งสองหันหลังเดินต่อไปทางตะวันตก
บาดแผลยังคงมีเลือดซึม ทำให้เขาก้าวเดินได้ช้าลง
โก่วตั้นเดินตามหลังเขามา เงียบ ๆ เร่งฝีเท้าไปข้างหน้า
ทั้งสองคนเดินเรียงกันไปคนละจังหวะ มุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านเหอซี