นิ้วมือเหนี่ยวไกลงโดยไม่ลังเล
ที่ระยะห่างแปดร้อยเมตร ผู้บังคับบัญชาไอ้ยุ่นที่สะพายดาบประจำตัวกำลังยกกล้องส่องทางไกลมองมาทางป่าเล็ก ๆ แห่งนี้ ปากขยับไปมาเหมือนกำลังออกคำสั่งอะไรบางอย่าง
เซี่ยเทียนหัวมองผ่านกล้องเล็ง เห็นกระสุนพุ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนทะลุกล้องส่องทางไกลเข้าเจาะศีรษะของผู้บังคับบัญชาคนนั้น ราวกับดอกไม้สีเลือดเบ่งบาน ร่างทั้งร่างหงายหลังล้มลงไปในหญ้าแห้งริมถนน
เสียงปืนสะท้อนก้องระหว่างป่ากับทุ่งโล่ง
กองกำลังไอ้ยุ่นแตกฮือทันที มีคนตะโกนเสียงแหลมรัวเร็ว คงกำลังพูดว่า “ถูกโจมตี!” หรือ “พลซุ่มยิง!” อะไรทำนองนั้น
เงาสีเหลืองคล้ายขี้ราวสี่สิบคนรีบกระจายตัวทันที คนที่ควรหมอบก็หมอบ คนที่ควรกลิ้งลงคูก็กลิ้งลงคู ทหารใหม่หน้าตาเหมือนเพิ่งเข้าประจำการอยู่สองสามคนยังหันซ้ายหันขวา ทหารเก่ากระชากพวกเขาลงนอนกับพื้นทันที
“ไอ้ยุ่นเข้าบัญชีไปหนึ่ง” เซี่ยเทียนหัวดึงลูกเลื่อนปืนคัดปลอกกระสุน ปลอกกระสุนกระเด้งดังติ๊งไปโดนชูเกิง
เขาไม่รีบยิงนัดที่สอง หดตัวกลับไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่
เขามองผ่านกล้องเล็งจนเห็นขนาดของกองกำลังที่ไล่ตามมาอย่างชัดเจน มีราวสี่สิบคน เป็นหน่วยระดับหมู่มาตรฐานของไอ้ยุ่น ก่อนหน้านี้ที่หมู่บ้านของโก่วตั้น พวกเขากำจัดไปน่าจะเป็นเพียงหน่วยย่อยหนึ่งของกองกำลังนี้
นายทหารชั้นร้อยเอกไอ้ยุ่นที่นำหน้ามา ถูกจัดการไปแล้ว
ด้านหลังยังมีชุดปืนกลอีกสองชุด แต่ละชุดหามปืนกลไทป์ 11 มาหนึ่งกระบอก นอกจากนี้ยังมีไอ้ยุ่นอีกสามคนแบกชิ้นส่วนปืนครก ทั้งลำกล้อง ฐานตั้ง และลังกระสุน สามคนแบกกันคนละชิ้น
เซี่ยเทียนหัวโผล่ตัวออกจากหลังต้นไม้มาครึ่งหนึ่ง เล็งไปยังไอ้ยุ่นตัวเล็กที่กำลังตั้งปืนกล ก่อนเหนี่ยวไก ยิงเข้าศีรษะอย่างแม่นยำ ปืนกลไทป์ 11 หลุดจากมือกระแทกพื้น
พลปืนกลสำรองที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็พุ่งเข้าไปเตรียมรับปืน เพื่อจัดตั้งจุดยิงขึ้นใหม่ แต่ก็ถูกกระสุนอีกนัดจัดการไปเช่นกัน
หลังทำลายจุดยิงไปหนึ่งจุด เซี่ยเทียนหัวก็ฉวยจังหวะย้ายไปหลบหลังต้นไม้อีกต้น เล็งไปยังไอ้ยุ่นคนหนึ่งที่กำลังนั่งยอง ๆ หยิบกระสุนปืนครกอยู่บนพื้น เขายิงนัดที่สี่ ไอ้ยุ่นคนนั้นล้มลงทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น
ยิงไปสี่นัดแล้ว ไอ้ยุ่นก็ยังระบุตำแหน่งที่แน่ชัดของเขาไม่ได้ ต้องขอบคุณแสงสลัวในป่าเล็กแห่งนี้ ทั้งตำแหน่งของเซี่ยเทียนหัวก็เลือกได้ดี ปืนไทป์ 38 ของไอ้ยุ่นยิงเข้ามาในป่า หลังเสียงปุปุปุไม่กี่ครั้ง กระสุนก็ทำได้แค่เจาะลำต้นไม้กับหักกิ่งไม้สองสามกิ่ง ไม่เป็นภัยต่อเซี่ยเทียนหัวแม้แต่น้อย
เขาไม่สนใจกระสุนที่บินมั่วเหล่านั้น เอาแค่เรื่องที่ว่าพวกมันมองเห็นเขาหรือไม่ก็เถอะ ต่อให้เห็น ระยะเจ็ดถึงแปดร้อยเมตรเช่นนี้ ปืนไทป์ 38 ของไอ้ยุ่นก็ยิงไม่แม่นอยู่ดี ไม่มีอะไรต้องกลัว
เซี่ยเทียนหัวไล่ยิงทีละคน พลปืนกล คนขว้างระเบิด และไอ้ยุ่นที่เข้ามารับหน้าที่บัญชาการต่อ ต่างล้มลงใต้ปากกระบอกปืนของเขาทีละคน
ยิงกระสุนในแม็กหมดไปสองชุดติดกัน เซี่ยเทียนหัวก็หดตัวกลับไปหลังต้นไม้ ล้วงแม็กอันใหม่ออกมาจากคลังเก็บของ แล้วยัดเข้าแม็กกาซีน เสียงดังกรึบอย่างคล่องแคล่ว
เขาเปลี่ยนตำแหน่ง แล้วเล็งต่อ
แต่ตอนนี้ไอ้ยุ่นพอจะคาดเดาทิศทางของเสียงปืนได้แล้ว กระสุนจึงระดมยิงมาทางเซี่ยเทียนหัว โชคดีที่ยิงไม่แม่น ไม่โดนต้นไม้ก็ยิงพลาดไปทางไกล
เซี่ยเทียนหัวรีบหมอบลงทันเวลา กระสุนพุ่งผ่านเหนือศีรษะไปเป็นชุด
ท่ามกลางเสียงเหล่านั้นยังมีเสียงป้อนกระสุนอันเป็นเอกลักษณ์ของปืนกลไทป์ 11 ปะปนอยู่ ฟังแล้วแสบแก้วหูอย่างยิ่ง
เซี่ยเทียนหัวเคยได้ยินเสียงของเจ้าสิ่งนี้ในเกมมานับครั้งไม่ถ้วน และเคยถูกมันยิงกดเอาไว้ไม่รู้กี่ครั้ง ตอนนี้ปืนกลไทป์ 11 สองกระบอกสลับกันยิง สร้างแนวกระสุนหนาแน่น ถึงอย่างนั้นก็ยังกดเซี่ยเทียนหัวในโลกความจริงเอาไว้แน่นจนแทบเงยหน้าไม่ขึ้น
“ไอ้เวรเอ๊ย ยิงใส่พ่อเอ็งต้องออกแรงขนาดนี้เลยหรือไง” เซี่ยเทียนหัวที่หมอบอยู่กับพื้นได้ยินกระสุนพุ่งผ่านเหนือศีรษะ ขณะที่กำลังจะพลิกตัวไปจัดการพลปืนกลไอ้ยุ่น จู่ ๆ ก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น
ห่างไปทางซ้ายของเขาสามสิบเมตร กลุ่มควันระเบิดพวยพุ่งขึ้น ดินกระเด็นขึ้นไปในอากาศ ใบไม้กับเศษหินร่วงกราว แรงระเบิดกระแทกจนหน้าอกของเขาแน่นอึดอัด
เป็นปืนครก
ก่อนที่กระสุนนัดที่สองจะถูกยิงออกมา เซี่ยเทียนหัวก็เก็บปืน ก้มตัวต่ำแล้วถอยไปด้านหลัง
“บ้าชะมัด ใช้ครกยิงสไนเปอร์สินะ ได้ รอข้าไว้เลย ข้าขอย้ายที่ก่อน”
ป่าเล็กแห่งนี้ไม่กว้างนัก มีพื้นที่แค่ไม่กี่สิบเมตร ตอนเซี่ยเทียนหัววิ่งไปถึงชายป่า กระสุนนัดที่สองก็ระเบิดลงข้างต้นไม้ใหญ่ที่เขาใช้ซ่อนตัวเมื่อครู่ ลำต้นไม้ถูกระเบิดจนแหว่งไปก้อนใหญ่ เศษไม้ปลิวว่อน ถ้าเมื่อครู่เขายังหมอบอยู่ตรงนั้น คงได้ตายไปแล้ว
ด้านหลังป่าเป็นพื้นที่โล่ง ไม่ไกลนักมีเนินดินเตี้ย ๆ อยู่แห่งหนึ่ง ห่างไปไม่ถึงสองร้อยเมตร
“บ้าเอ๊ย คนเราตายก็แค่หันหน้าเข้าฟ้า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเพิ่งทะลุมิติมาจะมาตายด้วยน้ำมือไอ้ยุ่นไม่กี่คน!” เซี่ยเทียนหัวกัดฟันแน่น ก่อนออกวิ่งสุดฝีเท้า
พอพ้นป่า พลปืนกลไอ้ยุ่นก็เห็นเขาทันที กระสุนไล่ตามมาจากด้านหลัง ยิงลงดินตรงส้นเท้า เศษหินกระเด็นมาถูกน่อง เจ็บเหมือนโดนแส้ฟาด
เสียงปืนกลไทป์ 11 ดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ เซี่ยเทียนหัวรู้ว่าพลปืนกำลังไล่กวาดกระสุนตามแนวทางที่เขาวิ่ง
เขาไม่หยุด ยังวิ่งหน้าตั้งไปทางเนินดิน จู่ ๆ ขาซ้ายก็ร้อนวาบ ราวกับมีใครเอาแท่งเหล็กเผาไฟมาขูดน่อง เขาเซไปนิดหนึ่ง เกือบล้มลง แต่กัดฟันทนไว้ แล้ววิ่งกะเผลกต่อไปยังเนินดิน
ห่างจากเนินดินสามสิบเมตร ยี่สิบเมตร สิบเมตร ตอนเขาพุ่งไปหลบหลังเนินดิน กระสุนนัดหนึ่งจากปืนครกก็ระเบิดลงบนพื้นตรงจุดที่เขาเพิ่งวิ่งผ่าน เศษดินกระแทกใส่ตัวเขาเต็ม ๆ
เซี่ยเทียนหัวพิงเนินดิน หอบหายใจอย่างหนัก ก้มมองขาซ้าย รอยเลือดเป็นทางอยู่บนหน้าแข้ง เลือดไหลลงมาตามขา เป็นแค่แผลถากจากกระสุน ไม่โดนกระดูกหรือเส้นเลือดใหญ่ เจ็บก็จริง แต่ยังเดินไหว
เขาถอดเสื้อกั๊กออก ฉีกชายผ้ามาพันรัดแผลให้แน่น รอบตัวไม่มีผ้าพันแผล ก็ต้องใช้เท่าที่มี อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่พันอะไรเลย
เขามองแผนที่มุมมองรอบทิศ จุดสีแดงที่เหลืออีกสามสิบกว่าจุดแผ่กำลังออกมาจากสองด้านของป่า ด้านหน้ามีมากกว่าสิบคนกำลังข้ามพื้นที่โล่งมุ่งเข้าหาเนินดิน ทางซ้ายมีราวเจ็ดถึงแปดคนกำลังอ้อมมาทางปีกเพื่อเข้าด้านหลัง ส่วนทางขวาก็มีจุดสีแดงหลายจุดกำลังเคลื่อนที่ แต่ช้ากว่าเล็กน้อย
กระสุนปืน 98เค ยังเหลืออยู่ราวหกสิบกว่านัด น่าจะพอ แต่กำลังยิงคงรับมือไม่ไหว ฝ่ายตรงข้ามมีไอ้ยุ่นมากเกินไป
เซี่ยเทียนหัวพิงอยู่หลังเนินดิน มองดูไอ้ยุ่นที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ จากนั้นดึงลูกเลื่อนปืนออกมาตรวจลำกล้อง ข้างในมีแต่ดิน แต่ปืนไม่ขัดลำ เขาใช้เสื้อกั๊กที่เหลือเช็ดชุดลูกเลื่อน แล้วเลื่อนกระสุนเข้ารังเพลิงใหม่ ก่อนวางปืนไว้ข้างตัว
จากนั้นเขาหยิบปืนกลไทป์ 11 กับระเบิดมือออกมาจากคลังเก็บของ วางระเบิดมือเรียงไว้ทางขวามือ ส่วนปืนกลไทป์ 11 ใส่แม็กแล้วตั้งไว้ตรงกลาง
“ข้าไม่ได้บอกสักหน่อยว่าข้ายิงได้แค่ปืนซุ่มยิง ตายซะเถอะ!”
พอไอ้ยุ่นด้านหน้าเข้ามาใกล้ เซี่ยเทียนหัวก็หยิบระเบิดมือขึ้นมาลูกหนึ่ง ดึงสลักออก แล้วขว้างสุดแรงเข้าไปกลางกลุ่มไอ้ยุ่น จากนั้นหมอบลงกับพื้น นิ้วมือกำไกปืนกลไทป์ 11 แน่น กระสุนพุ่งออกจากปากกระบอกปืนราวกับลิ้นไฟ
“ตูม!”
“ปะปะปะปะ... แกร๊ก! ปะปะปะปะปะ...”
หลังยิงกระสุนไปสองชุด ไอ้ยุ่นด้านหน้าก็ล้มลงไปเจ็ดแปดคน ที่เหลือรีบหมอบลงกับพื้น แล้วยิงถล่มขึ้นมาบนเนินดิน กระสุนเจาะยอดเนินดิน ดินกระเด็นตกใส่ตัวเขา
เซี่ยเทียนหัวก้มตัวลงแล้วขว้างระเบิดมือไปอีกสองลูก จากนั้นเก็บปืนกลไทป์ 11 กลับเข้าไปในคลังเก็บของ เขาหยิบปืน 98เค ที่วางอยู่ข้าง ๆ เตรียมย้ายตำแหน่งต่อ จุดสีแดงเจ็ดถึงแปดจุดที่อ้อมมาทางซ้ายใกล้ถึงปีกเนินดินแล้ว ถ้าไม่หนีตอนนี้ คงถูกล้อมจนหนีไม่รอดจริง ๆ
ตอนกำลังจะลุกขึ้นวิ่ง เซี่ยเทียนหัวกลับพบว่าบนแผนที่มุมมองรอบทิศมีจุดสีเขียวทะลักเข้ามาเต็มไปหมด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร พวกมันกำลังเคลื่อนเข้ามาอย่างรวดเร็วจากทางตะวันตก ความเร็วในการเคลื่อนที่สูงมาก กลุ่มที่วิ่งนำหน้ามาถึงตำแหน่งห่างจากด้านหลังเขาเพียงหนึ่งร้อยเมตรแล้ว
บ้าเอ๊ย มาเมื่อไรเนี่ย ข้าไม่ทันสังเกตเลย เมื่อครู่มัวแต่ยิงไอ้ยุ่นเพลินเกินไป
เซี่ยเทียนหัวชะงักไปไม่ถึงหนึ่งวินาที ท่ามกลางเสียงฝีเท้ากับเสียงหอบหายใจ เขาก็ได้ยินเสียงเด็กคนหนึ่งแหบแห้งแทบหมดเสียง ร้องตะโกนเหมือนกำลังร้องไห้คร่ำครวญว่า “พี่เซี่ย!”