เซี่ยเทียนหัวกับโก่วตั้นมาถึงลำธารสายหนึ่ง ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง
ลำธารในยุคนี้มีน้ำใสมาก มองเห็นก้อนกรวดมน ๆ ที่ก้นน้ำได้ชัดเจน หาดทรายริมลำธารปูด้วยทรายละเอียดกับเศษหิน สองฝั่งมีต้นหลิวคอเอียงอยู่หลายต้น กิ่งก้านย้อยลงมาแตะผิวน้ำ สั่นไหวตามกระแสน้ำ
เซี่ยเทียนหัวหาก้อนหินใหญ่ที่พื้นผิวเรียบตรงริมลำธารแล้วนั่งลง ก่อนก้มมองบาดแผลที่น่อง ผ้าที่ฉีกจากเสื้อกล้ามมาพันไว้ชุ่มไปด้วยเลือดจนกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม ขอบแผลยังมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ผ้าพันแผลติดแน่นกับบาดแผล แค่ดึงเบา ๆ ก็เจ็บแปลบ
เพราะกลัวพวกไอ้ยุ่นกับกองกำลังไล่ตาม ทั้งเขาและโก่วตั้นจึงเดินทางกันมานานกว่าสองชั่วโมง ตอนนี้ต้องพักและจัดการบาดแผลสักหน่อย ไม่อย่างนั้นคงส่งผลต่อการเดินทางมากเกินไป
“คืนนี้พักที่นี่กันเถอะ”
เซี่ยเทียนหัววางปืน 98เคพิงไว้ข้างก้อนหิน แล้วเริ่มแกะผ้าที่พันรอบน่อง
โก่วตั้นวางกระป๋องอาหารที่กอดไว้ในอ้อมแขนลงบนก้อนหิน กระป๋องใบนั้นเขาอุ้มมาตลอดทางโดยไม่ยอมกินสักที เขาหาที่ตรงริมลำธารแล้วย่อตัวลง ตักน้ำขึ้นมาล้างหน้า น้ำเย็นจัดจนเขาสูดปากด้วยความสะดุ้ง แต่พอล้างหน้าเสร็จก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก
“พี่เซี่ย จะก่อไฟไหมครับ” โก่วตั้นเดินเข้ามาพร้อมสะบัดหยดน้ำออกจากมือ
“ไม่ก่อ เดี๋ยวถูกพบเข้า” เซี่ยเทียนหัวตอบโดยไม่เงยหน้า
ตอนนี้เขายังไม่รู้สถานการณ์ในบริเวณนี้ดีนัก ริมลำธารเป็นพื้นที่เปิดโล่ง มองเห็นได้ไกล แสงไฟในความมืดอาจส่องไปได้ไกลหลายลี้ เขาไม่อยากเอาชีวิตไปเสี่ยงเดิมพันว่าแถวนี้ไม่มีหน่วยลาดตระเวนของพวกไอ้ยุ่น
โก่วตั้นขานรับเบา ๆ แล้วเก็บก้อนหินแบน ๆ จากหาดทรายมาวางล้อมเป็นวง จากนั้นก็ไปกอบหญ้าแห้งกองเล็ก ๆ มาปูไว้ในวงหิน ท่าทางคล่องแคล่ว ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นงานที่เด็กชนบททำจนชินมาตั้งแต่เล็ก
เขาตบหญ้าแห้งเบา ๆ
“พี่เซี่ย นอนตรงนี้เถอะครับ นอนบนหญ้าจะนุ่มกว่า”
“นายปูเอง นายก็นอนเถอะ”
“ผมปูอีกกองก็ได้ครับ”
โก่วตั้นวิ่งไปใต้ต้นหลิวเพื่อกอบหญ้าแห้งกองที่สองแล้ว