“คุณเฉิน ในที่สุดคุณก็มาถึง”
“เธอถูกพาตัวไปตั้งแต่เมื่อไร?”
“เมื่อคืนตอนห้าทุ่มสี่สิบ ตอนที่เธอออกไปกินมื้อดึก เป็นความผิดของผมเอง ปกติผมไม่ค่อยชอบควบคุมเธออย่างเข้มงวด อีกอย่างก็คิดว่ามีคนคอยติดตามดูแลอยู่ข้างกาย ต่อให้เธอเที่ยวข้างนอกดึกแค่ไหนก็คงไม่เป็นไร เลยปล่อยเธอไปตามใจ”
ฉินเจิ้งไห่ยื่นโทรศัพท์ให้เฉินเสวียน
บนหน้าจอเป็นภาพถ่ายที่เพิ่งได้รับมา
ฉินอวี่เฟย์ถูกมัดติดกับเก้าอี้โลหะตัวหนึ่ง มือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลัง ปากไม่ได้ถูกปิดด้วยเทปกาว ทว่าตรงขมับมีรอยเขียวช้ำเห็นได้ชัด เธอน่าจะยังมีสติอยู่ กำลังจ้องคนถ่ายภาพอย่างเย็นชา
ฉากหลังในภาพมืดสลัวมาก มองเห็นเพียงกำแพงปูนที่แตกร่อน
“ก่อนหน้านี้ผมกลัวว่าอวี่เฟยจะเผลอเผยพิรุธต่อหน้าสวีเหวินซาน เลยไม่ได้บอกเธอให้รู้ทันเวลา อวี่เฟยไม่รู้ว่าพวกเรากำลังสืบเรื่องนี้อยู่ จึงไม่ได้ระวังตัวกับคนคนนี้เลย”
ฉินเจิ้งไห่กำมือแน่น แอบตำหนิตัวเองอยู่ในใจ
“รถขาดสัญญาณระบุตำแหน่งหลังออกจากที่พักของเธอไปยี่สิบนาที ตอนเราพบรถ มันถูกทิ้งไว้ใต้ทางยกระดับฝั่งตะวันตกของเมือง ตอนแรกอวี่เฟยมีบอดี้การ์ดอยู่ข้างกาย แต่หมอนี่ลงมืออย่างช่ำชอง ฝีมือไม่ธรรมดา บอดี้การ์ดของเราสองคนล้วนเป็นมืออาชีพระดับสูง แค่คนคนเดียวก็จัดการพวกคนร้ายได้หลายคนสบาย ๆ แต่กลับถูกเขาล้มทั้งสองคนในพริบตา
ตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าสวีเหวินซานไปอยู่ที่ไหน คงเปลี่ยนไปใช้พาหนะอย่างอื่นระหว่างทาง”
เฉินเสวียนขยายภาพแล้วกวาดตามองสภาพแวดล้อมด้านหลังฉินอวี่เฟย์