“ผมมีวิธีจัดการของตัวเอง”
“คุณมีวิธีจัดการอะไร? คุณแค่ดมกลิ่นออกว่าฟู่จื่อมีพิษ แล้วบังเอิญใช้เข็มเงินประคองอาการคุณปู่ฉันไว้ได้ คุณคงไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นหมอเทวดาที่ทำได้ทุกอย่างจริง ๆ หรอกนะ?”
เฉินเสวียนเงยหน้าขึ้น
“ยาถูกส่งมอบให้ผมแล้ว จะใช้ยังไงก็เป็นเรื่องของผม”
“คุณจะเป็นจะตายก็เรื่องของคุณ แต่ถ้าคุณปู่รู้ว่าคุณเอายาช่วยชีวิตของท่านมาทิ้งขว้าง ท่านต้องเสียใจแน่”
“คุณโทรไปถามท่านตอนนี้ได้เลย”
ฉินอวี่เฟย์หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรหาฉินไป๋ชวนจริง ๆ
หลังจากปลายสายรับ เธอก็เล่าเรื่องที่เฉินเสวียนเตรียมใช้โสมทั้งรากในครั้งเดียวให้ฟัง
ฉินไป๋ชวนพูดอะไรบางอย่างในโทรศัพท์ สีหน้าของฉินอวี่เฟย์ก็ยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ
“คุณปู่ หนูแค่กลัวว่าเขาจะทนฤทธิ์ยาไม่ไหวค่ะ”
เมื่อครู่ตอนด่าเฉินเสวียน ปากยังพูดอยู่เลยว่าเสียดายโสมป่า แต่ตอนนี้กลับพูดความจริงออกมาแล้ว
อย่างไรเสีย เฉินเสวียนก็เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคุณปู่ของเธอ เธอย่อมไม่อาจมองดูเขาทำตัวเองจนถึงตายได้
ของราคาหลายแสน สำหรับตระกูลฉินแล้วไม่ได้สลักสำคัญอะไร เสียไปก็เสียไป
ชีวิตคนต่างหากที่มีค่าที่สุด
เห็นได้ชัดว่าฉินอวี่เฟย์ปากไม่ตรงกับใจ
“หนูเข้าใจแล้วค่ะ”
“คุณปู่พักผ่อนให้ดีนะคะ”
เธอวางสาย แล้วส่งวิธีจัดการยาที่เฉินเสวียนเขียนไว้ให้ผู้ช่วย
“คุณปู่บอกว่าในเมื่อส่งยาให้คุณแล้ว คุณจะจัดการยังไงก็ได้ อยากทำเสียของแค่ไหนก็เชิญ แต่ฉันยังต้องเตือนคุณอีกครั้ง ของแบบนี้กินอย่างนี้ไม่ได้จริง ๆ อย่างน้อยก็ฟังคำคนอื่นบ้าง!” ฉินอวี่เฟย์พูดอย่างขุ่นเคือง