จางซื่อเจิงเห็นหลี่หย่วนเต้าชัด ๆ ก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที!
ร่างของเขาสั่นสะท้าน ขาสองข้างอ่อนปวกเปียก ใจเต้นด้วยความหวาดกลัว
ก่อนหน้านี้หลี่หย่วนเต้าปรากฏตัวที่คุกยุทธ์ ท่านผู้อำนวยการเรือนจำไช่คุนยังตกใจจนคุกเข่า ตัวสั่นงันงก
อีกฝ่ายยังลงมือสังหารพานจวี๋ฮวาปรมาจารย์ที่มาจากสมาคมยุทธภพระยะไกลด้วย!
ฝีมือของคนคนนี้ อย่างน้อยต้องเป็นระดับเจ้าผู้ยุทธ์!
เขาคงน้ำเข้าสมองถึงจะไปสู้กับผู้แข็งแกร่งระดับน่าหวาดกลัวเช่นนี้!
ตอนนี้ไม่คุกเข่า จะรออะไรอีก!
"จางซื่อเจิงเป็นรองผู้อำนวยการคุกยุทธ์ ได้ยินว่าฝีมือกึ่งปรมาจารย์แล้ว ทำไมถึงคุกเข่าล่ะ?"
ถังเหรินและเซียวสือซานหลางเห็นภาพนี้ก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง
หยางเวยที่อยู่ข้าง ๆ ก็มึนงงไปเลย
"นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
ในหัวของหยางเวยมีแต่ข้อสงสัยนี้ เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
หลิวต้าหนาและคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็มองเห็นจนตะลึง
สถานะของจางซื่อเจิง น่าตกใจเพียงใด พวกเขาพอรู้อยู่บ้าง!
"คุณชายหลี่ ข้า…ไม่รู้ว่าท่านอยู่ที่นี่ โปรดอย่าถือโทษ!"
"ถ้ารู้ว่าท่านอยู่ที่นี่ ข้า…ถูกตีตายก็ไม่มา!"
จางซื่อเจิงตัวสั่น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
หลี่หย่วนเต้าปรายตาไปมา มองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยว่า "เจ้าแน่ใจหรือว่าเมื่อรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ จะไม่มา? แล้วเจ้าจะมาจับกบฏทรยศชาติได้อย่างไร? ข้าคงเป็นกบฏทรยศชาติที่อยู่ในปากหยางเวยสินะ!"
"ตอนนี้เจ้าพาข้าไปคุกยุทธ์ ไช่คุนคงดีใจมาก จะให้รางวัลใหญ่แก่เจ้า!"
เพี้ยะ!
เพี้ยะ!
เพี้ยะ!
จางซื่อเจิงตบหน้าตัวเองหลายทีแรง ๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าขมขื่น "คุณชายหลี่ ข้าผิดไปแล้ว!"
"เจ้าไม่ผิด!"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มจาง ๆ "เจ้าไม่ได้มาเกรงใจให้หยางเวยหรือ? ข้ารอให้เจ้ามาจับข้าอยู่"
"ข้า…ผิดจริง ๆ!"
"ข้ายิ่งไม่กล้าจับคุณชายหลี่!"
จางซื่อเจิงตกใจจนอยากร้องไห้
ถ้าเขาจับหลี่หย่วนเต้ากลับไปจริง ๆ เขาก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว!
ตอนนั้น
ไช่คุนคงเป็นคนแรกที่ฉีกเนื้อทึ้งหนังเขา!
ครั้งที่แล้วหลี่หย่วนเต้าบอกจะทุบคุกยุทธ์ แต่ไม่ได้ทำจริง
ครั้งนี้จับคนกลับไป เขามั่นใจได้เลยว่าคุกยุทธ์ทั้งที่จะถูกทำลายราบเป็นหน้ากลองแน่
"เจ้าไม่กล้าจับข้า แล้วคิดจะทำอะไร?"
"เจ้าไม่คิดว่าข้าเป็นกบฏทรยศชาติหรือ?"