คำพูดของเฉินเหยียนชียังก้องในหู หลี่หย่วนเต้าหน้าดำคร่ำเครียด
มองโทรศัพท์ที่ส่งเสียงสัญญาณเตือนสายตัด ในแววตาของเขาก็แวบผ่านประกายสังหารบางเบา
แต่ไม่นาน เขาก็กดเก็บแววสังหารนั้นลงไป
ตรงหน้า
สิ่งที่สำคัญคือการรักษาฉินซู!
โยนโทรศัพท์ให้จูเก่อเสี่ยวเซี่ย หลี่หย่วนเต้าถอนหายใจอย่างจนใจ “ช่างเธอก่อนเถอะ”
“เหยียนชีไม่ยอมกลับมาเหรอ?”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยร้อนรนขึ้นมาทันที
หลี่หย่วนเต้าพูดเย็นชาว่า “ก็ถือว่าป้าหมิงไม่มีลูกสาวคนนี้แล้วกัน!”
“เหยียนชีต้องถูกทัวป๋อหลิวอวิ๋นป้อนยาสลบแน่ ๆ…”
“ครั้งนี้ เธอเกินไปแล้ว! ถึงขั้นคิดว่าเราหลอกใช้เธอ?”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยยู่ปาก พูดอย่างหัวเสีย
“ไม่สนใจเธอก่อนแล้วกัน ฉันจะรักษาป้าหมิงให้หายก่อน!”
“เธอไปเอาชุดสะอาด ๆ มาให้ป้าหมิงที!”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า ไม่อยากคิดถึงเรื่องของเฉินเหยียนชีต่อ
จากนั้น
เขาเริ่มลงมือรักษา เข็มเงินในมือกลายสภาพเป็นประกายสายฟ้าแลบเส้นแล้วเส้นเล่าปักลงบนร่างของฉินซู
ไม่นาน
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยที่หยิบเสื้อผ้ากลับมา เห็นเข็มเงินนับไม่ถ้วนห่อหุ้มร่างฉินซูไว้ ก็อดเครียดไม่ได้ “พี่ต้าเหว่ย จริง ๆ แล้วจะได้ผลไหม? ป้าหมิงจะฟื้นจริง ๆ เหรอ?”
เมื่อกี้ฉินซูเหมือนคนตายชัด ๆ!
ไม่มีลมหายใจเลย ไม่มีแม้แต่การเคลื่อนไหว ร่างกายก็เย็นชืดไปแล้ว
“วางใจเถอะ ตราบใดที่ฉันยังเต็มใจ ป้าหมิงก็ตายไม่ได้!”
หลี่หย่วนเต้าเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วตอบอย่างหนักแน่น
ต่อจากนั้นเขาก็ถ่ายทอดพลังวิญญาณจากมือเข้ากลุ่มเข็มเงินที่อัดแน่นนั้นโดยตรง
พลังชีวิตอันมหาศาลจึงค่อย ๆ ไหลซึมผ่านเข็มเงินเข้าสู่ร่างของฉินซู
พลังชีวิตเหล่านี้ไหลไปตามเนื้อเยื่อ ตามกระดูก ตามเส้นลมปราณ หล่อเลี้ยงชำระล้างทั้งร่างของฉินซู