ป้าหมิงตายแล้ว?
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยได้รับบาดเจ็บสาหัส?
หลี่หย่วนเต้าที่รับโทรศัพท์อยู่ สมองชาไปหมด ว่างเปล่า และยังไม่อยากเชื่อ
เขาตะคอกถามอีกครั้ง: "เสี่ยวเซี่ย ป้าหมิงตายแล้ว? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"ฮือๆ ตายแล้ว!"
"ป้าหมิงตายแล้ว! ไม่มีลมหายใจแล้ว! ร่างของป้าหมิงเย็นเฉียบไปหมดแล้ว!"
"เมื่อกี้ มีคนสองคนบุกเข้ามาในวิลล่า พวกมันจะมาจับหนู ป้าหมิงช่วยหนูเลยสู้กับพวกมัน สุดท้ายพวกมันฆ่าป้าหมิง! ป้าหมิงเลือดไหลเยอะมาก ป้าหมิงตายแล้ว..."
"ฮือๆ เป็นความผิดหนูเอง! เป็นความผิดหนูเอง! ต้องเป็นศัตรูของพ่อแม่หนูแน่ๆ พวกมันมาหาเรื่องหนู! หนูเป็นคนทำให้ป้าหมิงตาย!"
เสียงร้องไห้สั่นเครือของจูเก่อเสี่ยวเซี่ยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่รู้จบ และความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น
สีหน้าของหลี่หย่วนเต้าดำทะมึนถึงขีดสุด แววตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า เสียงเย็นเยียบ: "เสี่ยวเซี่ย เธออย่าเพิ่งร้อนใจ! ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้! ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น! ป้าหมิงไม่มีทางตาย! หนึ่งนาที! ภายในหนึ่งนาที ฉันจะถึงบ้าน!"
พูดจบ
เขาก็วางสาย แล้วยื่นภาพวาดเถาจิงเฉ่าที่วาดไว้ให้หลิ่วหรูซื่อ พร้อมพูดว่า: "หายาตัวนี้เจอแล้ว โทรหาฉันเลย! ตอนนี้ฉันมีเรื่องด่วน!"
พูดจบ เขาก็รีบเดินออกจากห้องไป
เรื่องเพิ่งเกิดได้ไม่นาน
ตราบใดที่ยังไม่เกินหนึ่งชั่วยาม เขาก็จะช่วยฉินซูกลับมาได้!
ในลานบ้าน
เมื่อเห็นหลี่หย่วนเต้าออกมา หลิ่วหยุนหลง หลิ่วจวิ้นลี่ และคนอื่นๆ ก็รีบกรูเข้ามาหา
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ พูดว่า: "เรื่องรายละเอียด พวกคุณถามอาจารย์ที่ปรึกษาหลิ่วดูแล้วกัน! ฉันมีธุระด่วน ขอตัวก่อน!"
"คุณชายหลี่ จะรีบไปทำไม!"
หลิ่วหยุนหลงเข้ามาใกล้ อยากจะรั้งไว้
หลี่หย่วนเต้าหลุดปากเย็นชา: "ชีวิตคนแขวนอยู่บนเส้นด้าย!"
"ผมไปส่งท่านหลี่!" หลิ่วหยุนหลงรีบตามไป พูดอย่างร้อนรน
หลี่หย่วนเต้าเดินไปพลางพูดพลาง: "อย่าตามเลย นายช้าเกินไป!"
และในตอนนี้
เมิงลาชวี่ปิ้งก็ตามมาด้วย พูดว่า: "คุณชายหลี่ งั้นต่อไปผมขอติดตามท่านนะครับ! ผมจะเป็นลูกน้องตัวน้อยที่ซื่อสัตย์ที่สุดของท่าน เป็นหมารับใช้!"