"สมองเธอมีปัญหา!"
มองเฉินเหยียนชีทิ้งคำพูดไร้สาระแล้ววิ่งขึ้นตึกไป หลี่หย่วนเต้าส่ายหัวพลางพึมพำ
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยทำปากยื่นอย่างจนใจ "พี่ต้าเว่ย อย่าโกรธเลยนะ เจ้าเหยียนชีน่ะ... ก็เป็นคุณหนูนิสัยอย่างนี้แหละ! แต่จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้ใจร้ายนะ..."
จะร้ายหรือไม่ร้ายข้าสนที่ไหนกัน!
หลี่หย่วนเต้าคิดในใจ ยักไหล่ "ข้าไม่มีเวลามาโกรธหรอก ในเมื่อพวกเจ้ากินพิซซ่าแล้ว ข้าก็ไม่ต้องทำมื้อกลางวันล่ะนะ"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยตาเป็นประกาย รีบพูด "พี่ต้าเว่ย อย่าเพิ่งสิ! พี่ช่วยต้มบะหมี่ให้ข้าสักชามได้ไหม? ข้าอยากกินบะหมี่ฝีมือพี่แล้ว! ข้ายังกินได้อีกนะ!"
"ระวังอ้วนเป็นหมูเถอะ!"
หลี่หย่วนเต้าหน้าผากมีเส้นดำผุดขึ้น
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยตบอกสูงของตน ยกคางขาวผ่อง "ข้าไม่กลัวอ้วนหรอก!"
สำรวจเรือนร่างหน้าเด็กหน้าอกใหญ่ของนางแล้ว หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า เตรียมเข้าครัวไป
เขาก็หิวแล้วเหมือนกัน จะได้หาอะไรรองท้องไปด้วยกัน
แต่ตอนนั้น
โทรศัพท์ของหลี่หย่วนเต้าดังขึ้น
เป็นลั่วหลิงเซียงโทรมา
"ข้าออกไปสักสองสามนาที เดี๋ยวกลับมา" หลี่หย่วนเต้าหมุนตัวออกจากครัว พูดกับจูเก่อเสี่ยวเซี่ยแล้วก็ออกประตูไป
ตรงประตูใหญ่หมู่บ้าน
หลี่หย่วนเต้าเจอลั่วหลิงเซียง ฝั่งตรงข้ามถือถุงอาหารหลายถุง
"น้องหย่วนเต้า นี่บะหมี่ที่ข้าต้มไว้ แต่แยกน้ำซุปกับเส้นไว้ต่างหาก กลัวนายไม่พอกิน ข้าเลยต้มไว้สามชามใหญ่เชียวนะ!"
ลั่วหลิงเซียงยื่นถุงในมือมาให้ ยิ้มหวาน
"อืม... จริงๆ เธอไม่ต้องส่งอาหารมาให้ข้าตอนกลางวันแสกๆ ก็ได้นะ"
"บางที เธอแค่ถือโอกาสตอนสะดวกก็พอ"
หลี่หย่วนเต้ามองของที่ยื่นมาตรงหน้า ถอนหายใจในใจ ได้แต่รับมันมา
"ไม่เป็นไรหรอกน่า!"
ลั่วหลิงเซียงยิ้มสวย ว่าไม่เป็นไร แล้วพูดต่อ "จริงสิ พ่อของเหยาหยาเข้าโรงพยาบาล สองสามวันนี้ข้าอยากอยู่เป็นเพื่อนนางไปเยี่ยมพ่อของนางมากกว่า ช่วงนี้ข้าอาจไม่มีเวลาเอาอาหารมาให้นายนะ! เหยาหยากับพ่อดูเหมือนจะไม่ค่อยลงรอยกัน ความสัมพันธ์ค่อนข้างตึงเครียด นางต้องการคนอยู่ด้วย..."
"งั้นเหรอ?"
"ถ้าอย่างนั้นพวกเธอก็อยู่เป็นเพื่อนคนไข้ให้มากๆ เถอะ"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าน้อยๆ พูดจริงจัง "พี่ลั่ว จริงๆ หลังจากนี้ก็ไม่ต้องเอาอาหารมาให้ข้าแล้ว"