“จับคน?”
“เลขาหลิว พวกคุณจะจับคนอะไร? เกี่ยวข้องกับการรักษาคุณหญิงเซินตรงไหน?”
เวินเจิ้นถามด้วยความประหลาดใจ
พลางเหลือบมองไปทางหลี่หย่วนเต้าโดยไม่รู้ตัว
หลิวต้าหนาที่ปรากฏตัวตรงหน้า ไม่ใช่คนธรรมดา
เขาเป็นเลขานุการของหยางเวยประธานกลุ่มเทียนหลาง มีอำนาจจริงในกลุ่มเทียนหลาง
ในเมืองหลิ่วเจียงก็มีตัวตนอยู่ระดับหนึ่ง
และเทียนหลางกรุ๊ป ก็เป็นหนึ่งในบริษัทลงทุนรายใหญ่ที่สุดเบื้องหลังโรงพยาบาลบนภูเขาอวี้เฟิงพอดี!
เวินเจิ้นได้รับเกียรติเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล ทว่าอำนาจตัดสินใจที่แท้จริง จำกัดอยู่แค่การรักษาคน
หากเป็นเรื่องการตัดสินใจของโรงพยาบาล แทบไม่มีสิทธิ์ออกเสียง
ทางกลุ่มเทียนหลางต้องการเพียงคำพูดเดียว ก็ทำให้ผู้อำนวยการอย่างเขากระเด็นตกงานได้!
เพราะฉะนั้น
เทียนหลางกรุ๊ป ไม่มีทางหาเรื่องเด็ดขาด!
หรือว่าคุณชายหลี่ไปทำให้กลุ่มเทียนหลางขุ่นเคือง?
เวินเจิ้นสับสนในใจ
เวลานี้เซียวสือซานหลางสีหน้ากลับมืดครึ้ม: “หลิวต้าหนา เจ้าหมายความว่าไง? ให้ข้าเซียวสือซานหลางไปขอขมาที่กลุ่มเทียนหลางพวกเจ้าพรุ่งนี้? หึ! คนไม่รู้ คงนึกว่ากลุ่มเทียนหลางพวกเจ้ารวบอำนาจยุทธภพหลิ่วเจียงได้สมบูรณ์แล้วเสียอีก!”
“เหอะๆ… เซียวสือซานหลาง พวกเจ้าจะลองไม่ไปดูก็ได้นะพรุ่งนี้!”
“ถึงตอนนั้น ในถิ่นหลิ่วเจียง เกรงว่าจะไม่มีสำนักเซียวอีกต่อไป!”
หลิวต้าหนาฉายแววเหยียดหยัน เอ่ยเสียงเย็น
“ฟังดู พวกเจ้าคิดจะกวาดล้างสำนักเซียวของข้า?”
เซียวสือซานหลางสีหน้าอัปลักษณ์ขึ้น เสียงเข้ม: “พวกเจ้าไม่เห็นกฎที่ท่านถัง ท่านจี้ ท่านหลีตั้งไว้ในตอนแรกหรือ?”
“ฮ่าๆ… ไอ้พวกแก่ตายชักครึ่ง ยังนึกว่ากฎตัวเองเป็นกฎ! เซียวสือซานหลาง มีแต่เจ้าที่เก็บมันมาเป็นเรื่อง!”
หลิวต้าหนายิ้มหยัน ส่ายหน้า: “แต่ถ้าพูดถึงกฎจริงๆ สำนักเซียวพวกเจ้าก็แหกกฎก่อนไม่ใช่หรือ? สมาคมเวยหลงถูกทำลาย เจ้ามีอะไรจะพูด!”
“คนของสมาคมเวยหลงต่างหากที่แหกกฎ!” เซียวเยว่เอ่ยอย่างไม่พอใจในตอนนั้น
ตอนนั้นเป็นคนของสมาคมเวยหลงข้ามเขตล่วงล้ำไปจับตัวลั่วหลิงเซียง นั่นคือเรื่องต้องห้ามในยุทธภพ!
ด้วยเหตุนี้
เซียวเยว่จึงฉวยโอกาส จัดการสมาคมเวยหลงโดยตรง!