มู่หรงเอี๋ยนไม่ลดราวาศอก ยืนกรานจะไล่หลินลั่วออกจากตระกูล มู่หรงเสวี่ยก็กลับมาพอดี
นางมีสีหน้าบึ้งตึง ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
ท่าทางแบบนี้ทำให้มู่หรงเอี๋ยนปวดใจแทบแย่
นึกว่าลูกรักอารมณ์เสียเพราะเรื่องที่หลินลั่วหาผู้หญิงอื่น
จึงรีบพูดว่า “เสวี่ยเอ๋อร์อย่าเพิ่งหม่นหมอง วันนี้พ่อจะสั่งสอนไอ้สัตว์หลินลั่วให้สาสมแทนเจ้า!”
“เจ้าวางใจได้ พ่อต้องจัดการให้สมกับที่เจ้าถูกเอาเปรียบแน่!”
มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้ว ยังไม่รู้เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในกลุ่มครอบครัว
หลิวเยวี่ยหรงมองออกว่านางยังไม่รู้เรื่อง จึงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังแบบสั้นๆ
มู่หรงเสวี่ยฟังจบก็กวาดตามองหลินลั่วแวบหนึ่ง
พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ขึ้นไปชั้นบนกับฉัน”
“อ้อ” หลินลั่วเดินตามมู่หรงเสวี่ยขึ้นบันไดไป
มู่หรงเอี๋ยนตะโกนอย่างไม่ยอมลดละ “เสวี่ยเอ๋อร์ พ่อลงโทษมันแทนเจ้าก็พอ! อย่าทำให้ตัวเองต้องโกรธจนเสียสุขภาพ!”
หลิวเยวี่ยหรงดึงมู่หรงเอี๋ยนไปอีกทาง
“เรื่องของเด็กก็ให้เด็กจัดการกันเองเถอะ ท่านจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายทำไม”
“ข้าก็แค่กลัวลูกสาวจะโกรธจนเสียสุขภาพ...ช่างเถอะ ไม่เถียงกับเจ้าแล้ว”
มู่หรงเอี๋ยนเดินกลับห้องไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง
อีกด้านหนึ่ง หลินลั่วเพิ่งจะปิดประตูห้องลง ก็ต้องเผชิญกับแววตาเย็นเยียบของมู่หรงเสวี่ย
“ข้าเคยบอกแล้วว่าเจ้าจะไปหาผู้หญิงที่ข้างนอกก็ได้ แต่อย่าพากลับมาบ้าน และอย่าให้พ่อแม่ข้ารู้เด็ดขาด”
หลินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย
อธิบายไปหมดแล้วว่าไม่ใช่เรื่องนั้น เหตุใดหญิงผู้นี้ถึงไม่ยอมเชื่ออีก
“เรื่องที่ควรอธิบาย ข้าก็อธิบายไปหมดแล้ว จะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของเจ้า”
“ฮึ!” มู่หรงเสวี่ยหัวเราะเย็น “เจ้าลองเอามือทาบอกถามใจตัวเองดูสิ ว่าที่อธิบายไปเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่?”