ชี่พลังปฐมบริสุทธิ์หยางถึงขีดปะทุออกมาจากเตาหลอมโอสถ
แสงสีทองเปล่งประกาย จนหลินลั่วแทบลืมตาไม่ขึ้น
โฮก!
ปีศาจเทพทั้งสี่บนพื้นผิวเตาหลอมลอยเด่นขึ้นมาตามแสงทอง ปรากฏเป็นเงาภาพรอบเตาหลอม
หลินลั่วพลันรู้สึกลมหายใจในร่างติดขัด
จากนั้นพลังหยางปฐมก็พุ่งพล่านไปทั่วร่าง
ดูเหมือนชี่พลังปฐมบริสุทธิ์หยางถึงขีดที่ปะทุจากเตาหลอม จะเกิดการสั่นพ้องกับพลังหยางปฐมในร่างของหลินลั่ว
“ซี้ด เจ็บชะมัด!”
หลินลั่วกล้ำกลืนความเจ็บปวด รีบรวบรวมปราณนำทางพลังหยางปฐมที่พลุ่งพล่าน
เมื่ออาการผิดปกติของเตาหลอมหายไป พลังหยางปฐมจึงค่อย ๆ สงบลง
หลินลั่วหยิบเตาหลอมโอสถขึ้นมาอีกครั้ง
คราวนี้สามารถสัมผัสได้ว่า เตาหลอมและเขาเกิดความเชื่อมโยงลึกล้ำขึ้น สามารถใช้เตาหลอมได้ดังใจปรารถนา
การรับรู้เจ้าของสำเร็จแล้ว!
แม้ระหว่างทางจะเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ผลตอบแทนก็ไม่น้อย
ด้วยการส่งเสริมของเตาหลอม ต่อจากนี้จะหลอมโอสถก็เหมือนพยัคฆ์ติดปีก
คืนนี้ไม่มีอะไรให้กล่าวถึง
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินลั่วกินอาหารเช้าที่อู๋ชิวเยวี่ยเตรียมไว้ แล้วกล่าวอำลาจากไป
ตอนส่งหลินลั่วออกไป อู๋ชิวเยวี่ยยิ้มพลางหยอกเย้าว่า “ต่อไปถ้ามู่หรงเสวี่ยเตะน้องตกเตียงอีก ก็มาหาพี่นอนนะจ๊ะ”
“...”
หลินลั่วนึกในใจ ว่าแต่คำว่านอนน่ะ ช่วยบอกให้ชัด ๆ หน่อยเถอะว่ายังไงกันแน่
อู๋ชิวเยวี่ยเหมือนมองความคิดหลินลั่วออก ยิ้มพลางผลักเขาออกไป “อย่าคิดลึกนะ คือพี่นอนห้องพี่ น้องนอนห้องน้อง”
พี่สาวคนนี้ช่างยั่วยวนคนเก่งจริง
หลินลั่วจนปัญญาทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้แล้วจากไป