“ใคร?!”
หูจื้อเจียงตกใจสุดขีด
เรื่องที่เขาทำเป็นเรื่องที่เปิดเผยไม่ได้ หากให้คนนอกเห็นแล้วแพร่งพรายออกไป...
เขารีบหันกลับมา เมื่อเห็นหลินลั่วก็ตาเบิกค้างด้วยความตกใจ: “แกยังไม่ไปอีกหรือ!”
หูจื้อไห่กลับดีใจสุดประมาณ
ก่อนหน้านี้เขาเสียใจแทบบ้า แทบอยากกินยาแห่งความเสียใจเพื่อแลกให้หลินลั่วปรากฏตัว
ใครจะคิดว่าหลินลั่วมาจริง ๆ!
“ขอวิงวอนท่านหมอเทวดาน้อยช่วยมารดาข้า ช่วยตระกูลหูด้วย!”
หลินลั่วพยักหน้าน้อย ๆ
เมื่อเห็นแก่หน้าเฉียนปิงปิง เขาต้องช่วยฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลหูและหูจื้อไห่แน่นอน
แต่หูเหม่ยซินน่ะ... คงต้องให้นางได้รับบทเรียนบ้างก่อนค่อยว่ากัน
หูเหม่ยซินตัวชาไปทั้งร่าง
ริมฝีปากนางขยับเล็กน้อย อยากเอ่ยอะไรบางอย่างกับหลินลั่ว แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา
“เขาช่วยพวกเจ้าไม่ได้หรอก!” หูจื้อเจียงแววตาลุกวาวด้วยเจตนาฆ่า
ในใจเขา หลินลั่วคือคนตายไปแล้ว
“ไปตายซะ!”
ฟิ้ว!
แมลงบินสามตัวพุ่งออกจากแขนเสื้อของหูจื้อเจียง ตรงเข้าหาหลินลั่วดั่งสายฟ้าแลบ
นี่คือตัวของที่เขาเลี้ยงไว้ มีชื่อเสียงด้านความเร็ว
ขอเพียงปล่อยภายในระยะยี่สิบเมตร ก่อนที่คนธรรมดาจะทันได้โต้ตอบ ก็จะถูกตัวของพวกนี้ขย้ำกัดและฉีดพิษเข้าใส่
หลินลั่วยิ้มจาง ๆ: “นึกว่ามีความสามารถแค่ไหน ที่แท้ก็แค่นี้?”
ระหว่างหัวเราะพูด ฝ่ามือของหลินลั่วตวัดผ่านอากาศเป็นเงาค้างตา
ตัวของสามตัวยังไม่ทันเข้าใกล้ตัว ก็ถูกเขาขยี้ตายเรียบร้อย
“อั่ก!”
ตัวของทวนกลับ หูจื้อเจียงกระอักเลือดเก่าออกมาคำโต มองหลินลั่วด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“นี่ นี่มันเป็นไปไม่ได้!”
“กบในกะลาครอบ ในโลกกว้างใหญ่ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอก”