ความลับ?
ไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นในใจหลินลั่วลุกโชนขึ้นมา
คนเราล้วนชอบเรื่องซุบซิบ มันเหมือนรหัสพฤติกรรมที่ฝังอยู่ในดีเอ็นเอ หลินลั่วเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
หูจื้อไห่ค่อนข้างอึ้งไป
ในฐานะบุตรชายคนโตของตระกูลหู ผู้กุมบังเหียนธุรกิจตระกูลหูในตอนนี้ เขาไม่เคยรู้เลยว่าตระกูลหูมีความลับอะไร
ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลหูดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง แล้วปลดพระเครื่องทองคำองค์เล็กที่คล้องคอออก
พระเครื่องทองคำองค์เล็กขนาดเท่าเล็บหัวแม่มือ ฝีมือการทำก็ค่อนข้างหยาบ
ไม่คู่ควรกับฐานะของฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลหูเลยแม้แต่น้อย
"เร็วเข้า เก็บให้ดี"
หูจื้อไห่ไม่เข้าใจว่าทำไม แต่ก็รับพระเครื่องทองคำองค์เล็กที่มารดายื่นให้มา
"นี่ไม่ใช่สมบัติตกทอดที่คุณปู่มอบให้ท่านหรอกหรือ"
"นั่นเป็นคำพูดเพื่อปกปิดความลับ จริง ๆ แล้วนี่คือสมบัติตกทอดของตระกูลหู!"
"หา?" หูจื้อไห่มึนงงไปเลย
"เพราะปู่ของเจ้าไปกะทันหันเกินไป ทั้งยังอธิบายสถานการณ์เฉพาะไว้ไม่ชัดเจน"
"ข้ารู้แค่ว่าพระเครื่องทองคำองค์เล็กนี้มีความลับมหาศาลอยู่ จะให้ใครรู้เป็นอันขาดไม่ได้ มิฉะนั้นจะนำพาหายนะใหญ่หลวงมาสู่ครอบครัว!"
หลินลั่วฟังถึงตรงนี้ก็เผยสีหน้าเข้าใจแจ่มแจ้ง
คนของลัทธิลับจับตามองตระกูลหูอยู่ 80% ต้องเกี่ยวโยงกับพระเครื่องทองคำองค์เล็กนี่แน่!
อืม?!
ทันใดนั้นหลินลั่วก็หันไปมองทางที่ไม่ไกลนัก
เห็นเพียงเงาดำสายหนึ่งแทรกตัวเข้าไปในคฤหาสน์อย่างเงียบเชียบ
โครม!
เสียงประตูห้องแตกดังขึ้น
ตามติดด้วยเสียงกรีดร้องของฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลหู: "ระวัง"