ชุดดำนั้นคือเฉียนปิงปิงนั่นเอง!
อาจารย์ฉินจ้องเฉียนปิงปิงตาเป็นมัน แววตาฉายแววลามก
“ไม่นึกว่าจะเป็นสาวสวยอย่างเจ้า!”
“กล้าดียังไงมาแย่งของที่ลัทธิลับของข้าหมายตาไว้ ช่างบังอาจนัก”
“แต่เห็นแก่ความงามของเจ้า ข้าจะเมตตา ให้เจ้าตายอย่างมีความสุข!”
“ฮิ ๆ ๆ!” อาจารย์ฉินหัวเราะลามกพลางพุ่งเข้าใส่เฉียนปิงปิง
ในใจเฉียนปิงปิงร้อนรน พยายามจะหนีหลายครั้งก็ถูกตัวของต้อนกลับมา
ฤทธิ์ยารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายนางร้อนผ่าวไปทั้งตัว คลื่นตัณหาพวยพุ่งเข้าใส่จิตใจระลอกแล้วระลอกเล่า
ไอ้สารเลวนี่ใช้ยาอะไร?!
หรือว่าจะเป็นยากระตุ้นกำหนัด?!
เฉียนปิงปิงยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว หากตกอยู่ในเงื้อมมืออาจารย์ฉิน...
“อย่าดิ้นรน!”
“ยิ่งดิ้นรน ฤทธิ์ยาก็ยิ่งรุนแรง!”
“อีกเดี๋ยวข้าจะให้เจ้าบรรลุถึงสุขคติ รู้สึกถึงความเสียวซ่านที่ไม่เคยมีมาก่อน ฮ่า ๆ ๆ!”
เฉียนปิงปิงใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว
รอยแดงระเรื่อจากลำคอไต่ขึ้นมาบนแก้ม ใบหน้างามหยดย้อยราวกับลูกท้อสุกที่ชวนให้ลุ่มหลง
นางเคลื่อนไหวช้าลง ร่างอรชรบิดพลิ้วอย่างผิดธรรมชาติ
ในโพรงจมูกยังส่งเสียงครางหอบเหนื่อยเย้ายวนใจออกมา
“ใกล้จะไม่ไหวแล้ว...” แววตาเฉียนปิงปิงที่เคยใสกระจ่างค่อย ๆ มืดมัวลง สีหน้าของความปรารถนาเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
“แม่สาวน้อย ยอมตามข้ามาแต่โดยดีเถอะ!”
อาจารย์ฉินเห็นว่าได้จังหวะแล้ว ก็เดินยิ้มลามกเข้าไปหาเฉียนปิงปิง
เฉียนปิงปิงกัดปลายลิ้นอย่างแรง พยายามบังคับให้ตัวเองมีสติ
“ฝันไปเถอะ!”
นางพลิกมือกำกริชไว้เพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด
ตายก็ยอม ไม่มีทางตกไปอยู่ในมือไอ้สารเลวนี่!
“ยังคิดจะขัดขืนอีกหรือ?” อาจารย์ฉินฝ่ามือฟาดออกไป ปัดกริชในมือเฉียนปิงปิงกระเด็น