"เฮ้อ!" หลิวเยวี่ยหรงถอนหายใจ "เสวี่ยเอ๋อร์ เธอนี่ก็เอาแต่ใจเกินไปแล้ว"
"ถ้าพ่อของเธอมีนิสัยเอาจริงเอาจังแบบเธอได้ก็ดีสิ..."
มู่หรงเอี๋ยนหน้าตึงขึ้นมาทันที
กระแอมดัง ๆ "แค่ก ๆ จะลากข้าเข้ามาเกี่ยวทำไม"
"ข้าก็เคยพยายามตอนหนุ่ม ๆ นะ แค่พยายามแล้วยังสู้คนอื่นไม่ได้"
มู่หรงเสวี่ยรู้สึกเหนื่อยใจ ไม่สนใจพ่อแม่ที่กำลังเถียงกัน เดินขึ้นชั้นบนคนเดียว
มู่หรงเอี๋ยนหันขวับ ระบายอารมณ์หงุดหงิดทั้งหมดลงที่หลินลั่ว
"เป็นลูกเขย ก็ต้องมีจิตสำนึกของลูกเขย!"
"ตอนนี้เจ้าเข้าสู่สกุลมู่หรง ก็ต้องคิดถึงเสวี่ยเอ๋อร์ในทุกเรื่อง แบ่งเบาความกังวลให้เสวี่ยเอ๋อร์ในทุกที่!"
"ทำตัวให้เหมือนผู้ชายสิ ช่วยเสวี่ยเอ๋อร์ทวงคืนทุกสิ่งที่สูญเสียไป!"
หลินลั่วยิ้มจาง ๆ "พ่อพูดถูกแล้วครับ"
"ผมจะช่วยเสวี่ยเอ๋อร์ทวงคืนทุกสิ่งที่สูญเสียไป"
"สองวันนี้ผมจะติดต่อตระกูลอู๋ ให้พวกเขากลับมาร่วมมือกับเสวี่ยเอ๋อร์"
"เชอะ!" มู่หรงเอี๋ยนทำเสียงดูถูก คิดว่าหลินลั่วกำลังคุยโว
"หยุดโม้ได้แล้ว!"
"แม่วัวแก่ใกล้ถูกเจ้าเป่าลอยขึ้นฟ้าแล้ว!"
"เสวี่ยเอ๋อร์ทุ่มเทแรงเป็นวัวเป็นควายยังจัดการกับตระกูลอู๋ไม่ได้ เจ้ายิ่งโม้ไม่มีประโยชน์!"
หลิวเยวี่ยหรงปกป้องหลินลั่ว
ตะโกนเสียงดัง "ลูกเขยข้าต้องพูดคำไหนเป็นคำนั้นแน่!"
"ลูกเขยบอกจะไปทวงหนี้ ก็เก็บหนี้บริษัทขนส่งมังกรเขียวที่เก็บยากที่สุดมาได้ เจ้าตาบอดมองไม่เห็นหรือไง?"
"อีกสองวันตระกูลอู๋ต้องมาติดต่อร่วมมือกับเสวี่ยเอ๋อร์แน่!"
"เจ้า เจ้า..." มู่หรงเอี๋ยนโกรธจนมือสั่น "เจ้าไปกินน้ำมนต์สะกดของเขามาหรือไง!"