หลี่เซี่ยวเฟยทั้งคับแค้นและโกรธแค้นสุดขีด
แต่ก่อนมีแต่เขาที่รังแกคนอื่น ไม่เคยถูกใครรังแกมาก่อน
มาวันนี้ได้ลิ้มรสของการถูกรังแก เขาอยากจะฆ่าทุกคนที่อยู่ตรงหน้าเพื่อระบายโทสะ
แต่เขาทำไม่ได้!
ได้แต่กัดฟันกล้ำกลืน
ก้มหน้าห่อเหี่ยวนิ่งเงียบ
หลินลั่วโบกมือส่ง ๆ ว่า “จำบทเรียนวันนี้ไว้ แล้วไสหัวไปซะ”
“จำไว้แล้ว” หลี่เซี่ยวเฟยตอบเสียงเบา หมุนตัวจะเดินจากไป
หงเสี่ยวเสี่ยวพูดเสียงเย็น “เธอก็ถูกไล่ออกเหมือนกัน”
“แล้วก็เธอ...” หงเสี่ยวเสี่ยวหันไปทางเฉินลี่เจวียน “สัญญาเช่าพื้นที่ของเธอถูกยกเลิก พวกเธอห้ามเหยียบย่างเข้าต้าตงไหลอีกเด็ดขาด”
หลี่เซี่ยวเฟยไม่กล้าปล่อยเสียงผายลมออกมาสักแอะ ก้มหน้ากึ่งวิ่งออกไป
เฉินลี่เจวียนร้อนใจ รีบวิ่งตามไป “พี่เฟย ร้านของฉัน...”
“ร้านพ่องสิ!”
หลี่เซี่ยวเฟยหมุนตัวเตะสกัดใส่เฉินลี่เจวียนล้มลง “ทั้งหมดเป็นความผิดของนังตัวดีแกคนเดียว!”
ต่อให้ฆ่าเฉินลี่เจวียนเสียเขาก็อยากทำ “ถ้ายังตามฉันมา จะฆ่าแกทิ้งซะ!”
เฉินลี่เจวียนนั่งกองกับพื้นด้วยความน้อยใจ ก่อนจะลุกปัดฝุ่นเดินคอตกออกจากห้างไป
หงเสี่ยวเสี่ยวเดินมาข้าง ๆ หานหยาหรู “พี่หยาหรู จัดการแบบนี้พอใจไหมคะ?”
หานหยาหรูมองไปทางหลินลั่ว “จะพอใจหรือไม่ต้องถามน้องลั่วของฉันเอานะ”
หงเสี่ยวเสี่ยวประหลาดใจอีกครั้ง
ถึงแม้หลินลั่วจะเคยช่วยชีวิตหานหยาหรูไว้ แต่ก็ไม่เห็นจะต้องให้เกียรติหลินลั่วถึงเพียงนี้เลยนะ!
แล้วยังเรื่องที่เขายังหนุ่มยังแน่นแบบนี้ ฝีมือแพทย์จะถึงขั้นเทพได้จริงหรือ?
อีกทั้งเขายังล้ม รปภ. กว่าสิบคนได้ในคราวเดียว ต้องรู้ไว้ก่อนว่า รปภ. ของต้าตงไหลอย่างน้อยก็ผ่านการเป็นทหารพรานลาดตระเวนปลดประจำการมาแล้ว!