หลินลั่วลูบคาง ครุ่นคิดถึงคำพูดเปี่ยมความหึงหวงที่อู๋ชิวเยวี่ยพูดเมื่อครู่
“ดูท่าคงต้องหาเวลาไปสานสัมพันธ์กับพี่สาวบุญธรรมเสียหน่อย”
“ตอนนี้ ไปทวงหนี้ก่อนดีกว่า”
มองดูรายชื่อลูกหนี้ หลินลั่วเลือกบริษัทนมชื่อเซียนตัวตัว
“ติดอยู่สามสิบแปดล้าน เจ้านี่แหละ”
หลินลั่วนั่งแท็กซี่มาที่เซียนตัวตัวนม
ภาพที่เห็นคือความรกร้างวุ่นวาย
ประตูเหล็กไฟฟ้าถูกพังราบ
ป้อมยามถูกทุบแตกกระจาย เศษแก้วปนกับเศษไม้เกลื่อนพื้น
ไกลออกไปในเขตโรงงานเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เงาคน
ราวกับทั้งโรงงานถูกทิ้งร้างไร้ผู้คน
“โรงงานใหญ่ขนาดนี้ เจ๊งแล้วเหรอ?” หลินลั่วสงสัย
“ช่างเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้าไปดูหน่อย”
หลินลั่วยึดหลัก ไหน ๆ ก็มาแล้ว เดินมุ่งหน้าไปยังตึกสำนักงาน
หวังว่ายังมีคนเฝ้าอยู่ในตึกสำนักงาน จะได้ถามให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นกับโรงงาน
ถ้าโรงงานเจ๊งจริง… ที่ดิน โรงงาน อุปกรณ์อะไรพวกนั้น ก็เอามาตีใช้หนี้ได้นะ!
เดินเข้าตึกสำนักงาน
เด็กสาวที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์รีบกุมหัวหมอบลงกับพื้นอย่างลนลาน ร้องลั่นว่า “อย่าตีฉันนะ!”
“เจ้าของโรงงานอยู่ห้องผู้จัดการชั้นสาม!”
“จะทวงหนี้ก็ไปหาเขาเลย!”
ดูท่าทางจะมีคนมาทวงหนี้หลายรายแล้ว เด็กสาวเลยมีประสบการณ์
หลินลั่วยิ้มอย่างอ่อนโยน “อย่ากลัวเลย โรงงานนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เด็กสาวค่อย ๆ เอามือที่กุมหัวลง มองหลินลั่วอย่างระแวดระวัง
เม้มปากพูดเบา ๆ ว่า “โรงงานเป็นหนี้ไว้เยอะ ไม่มีใช้ แม้แต่ค่าแรงคนงานก็จ่ายไม่ได้”