"2,000 ล้าน?!"
"ทำไมไม่ไปปล้นซะเลยล่ะ!"
จื่อเยวียนกล่าวอย่างเดือดดาล "ก็แค่บริษัทขนส่งกระจอก ๆ ของแก ต้นทุนสร้างอย่างมากก็ 100 ล้าน"
หลงจ้านหัวเราะ "บัญชีไม่ได้คิดกันแบบนั้น"
"บริษัทขนส่งมังกรเขียวกำไรสุทธิปีละหลายร้อยล้าน"
"ย้ายหนีแล้วสร้างใหม่ ความเสียหายทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้น ต้องชดใช้เป็นสองเท่าไม่ใช่หรือ?"
"ขอ 2,000 ล้าน นี่ถูกมากแล้ว"
จื่อเยวียนโกรธจัด "นี่ของแกมันสองเท่าที่ไหนกัน ทวีคูณไปหลายเท่าต่างหาก!"
"คิดจริง ๆ หรือว่าพวกเราไม่กล้าจัดการแก?!"
หลงจ้านยิ้มกว้าง แผลเป็นบนใบหน้ายิ่งดูน่าเกลียดน่ากลัว
"ตอนที่ข้าไม้แก่เคยเกเร พวกเด็กอมมืออย่างเจ้ายังเล่นโคลนอยู่เลย"
"สกุลอู๋แห่งกูซูของพวกเจ้า แม้จะเป็นมังกรแกร่ง แต่สุภาษิตเก่ากล่าวไว้ดี มังกรแกร่งไม่ข่มอสรพิษท้องถิ่น!"
หลินลั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย
โอ้โหยว บังเอิญเสียจริง!
สกุลอู๋แห่งกูซู นี่ไม่ใช่คู่ค้าของมู่หรงเสวี่ย เมียรักหรอกหรือ
อืม ไม่ชอบมาพากล
หลินลั่วขยับปีกจมูกเล็กน้อย
สายตามองไปที่ช่องลมบนเพดาน
เขามั่นใจได้เลยว่า ในลมที่พัดออกมามียาพิษ!
ในช่วงสี่ปีที่เรียนวิชากับตูจุน ในคุก เขาไม่เพียงแต่เรียนรู้การวางยาและถอนพิษ แต่ยังสัมผัสพิษหลากชนิดด้วยตนเอง
แม้แต่ยาพิษไร้สีไร้กลิ่น ก็ยากจะรอดพ้นประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขา
สูดลมหายใจลึกสัมผัสดูครู่หนึ่ง
ยืนยันว่าเป็นพิษกระตุ้นกำหนัดไร้สีไร้กลิ่น
โอ้โห หลงจ้านช่างไม่รักษากฎเกณฑ์เลย
อู๋ชิวเยวี่ยครานี้เกรงว่า...
หลินลั่วมองไปที่ใบหน้าด้านข้างงามหยาดเยิ้มของอู๋ชิวเยวี่ย ลูบคางครุ่นคิด