อู๋ชิวเยวี่ยเหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำ อยากจะคว้าเส้นฟางแห่งความหวังสุดท้ายเอาไว้
หลินลั่ว คือคนเดียวที่เธอขอความช่วยเหลือได้ที่นี่
อู๋ชิวเยวี่ยจ้องมองหลินลั่วแล้วพูดว่า “พาฉันไปเถอะ ฉันอู๋ชิวเยวี่ยจะตอบแทนอย่างงาม!”
ทุกคนพากันหันมามองที่หลินลั่ว
หลงจ้านขมวดคิ้ว “ฮ่าว เกือบลืมไอ้หมอนี่ไปเลย”
“นึกว่าพวกแกอยู่ฝ่ายเดียวกันเสียอีก ที่แท้ก็ไม่ใช่”
“รู้งานก็รีบไสหัวไปซะ”
หลินลั่วพูดเรียบ ๆ “ข้อดีที่สุดของฉันคือ ไม่รู้งาน”
“พวกแกเป็นลูกผู้ชายแท้ ๆ แต่ใช้วิธีต่ำช้าอย่างนี้กับผู้หญิง มันเสียชื่อผู้ชายหมด”
“ดูไม่จืดเลย ดูไม่จืดจริง ๆ!”
หูเจี๋ยยิ้มเหี้ยม “ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้นายเล่นบทพระเอกขี่ม้าขาว”
“บอกว่าดูไม่จืด? งั้นตานายก็ไม่ต้องอยู่แล้ว!”
“ควักลูกตามันออกมา!”
หลงจ้านก้าวเท้าเข้าไปหาหลินลั่ว
ยกกำปั้นขึ้นแล้วพูดว่า “ไอ้หนู รีบคุกเข่าขอขมาคุณชายหูซะ”
“ไม่แน่คุณชายหูอาจจะเกิดใจบุญ เหลือลูกตาไว้ให้ข้างนึง!”
หลินลั่วเบะปาก
แค่นเสียง “ข้อเสนอไม่เลว เดี๋ยวถ้ามันคุกเข่าให้ฉัน ฉันอาจจะเหลือลูกตาไว้ให้มันข้างนึง”
“อุกอาจ!” หูเจี๋ยหน้าขาวซีดแล้วตะโกนลั่น “ฆ่ามัน!”
“ไม่! ฆ่ามันถูกไป!”
“ทุบมันให้กระดูกหักทั้งตัว ทำให้มันเป็นตายทั้งเป็น!”
หลงจ้านยิ้มเหี้ยมแล้วชกใส่หลินลั่ว
อู๋ชิวเยวี่ยหลับตาพลางร้องตกใจ “ระวัง!”
เธอไม่กล้ามองจริง ๆ
กลัวหลินลั่วจะถูกต่อยตายกันหมัด ความหวังก็จะมลายสิ้น
ในใจยังมีความเสียใจอยู่เล็กน้อย