"ชดใช้ สินไหมค่าเสียหายต้องชดใช้แน่นอน"
หัวหน้าแก๊งนักเลงมองไปยังจานหมูผัดซอสที่กินไม่หมด ในใจเริ่มครุ่นคิด
หมูผัดซอสจานหนึ่งควรชดใช้เท่าไหร่?
ถ้าคิดตามราคาอาหาร ก็แค่ยี่สิบสามสิบหยวน
แต่ถ้าจะชดใช้แค่ยี่สิบสามสิบให้ท่านผู้นี้ เกรงว่าคงโดนต่อยแน่
จึงถามอย่างระมัดระวัง "อาหารจานนี้ ชดใช้ให้ท่านห้าร้อยหยวนดีไหม?"
หลินลั่วตอบอย่างเด็ดขาดชื่นใจ "ได้"
หัวหน้าแก๊งนักเลงดีใจ รีบโอนเงินให้ทันที
พอมองไปยังรอยเท้าที่ออกไป หลินลั่วกลับชี้ไปยังความเละเทะเต็มพื้น "ของเสียหายต้องชดใช้ ตอนประถมไม่ได้เรียนหรือไง?"
หัวหน้าแก๊งนักเลงยิ้มออกมาอย่างฝืนทนยิ่งกว่าร้องไห้ "ท่านพูดถูก ผมจะชดใช้เดี๋ยวนี้"
โต๊ะเก้าอี้ในร้านอาหารล้วนใช้มานานหลายปี
รวมกันทั้งหมดอย่างมากก็แค่พันแปดร้อยหยวน
ในใจกะประมาณราคาอย่างเงียบ ๆ หัวหน้าแก๊งนักเลงพูดอย่างกัดฟัน "ผมชดใช้สามพัน!"
"เหอะ ๆ" หลินลั่วยิ้มเย็น
"ค่าเสียโอกาสล่ะ? ค่าเสียหายทางจิตใจล่ะ?"
"ให้แกชดใช้โต๊ะเก้าอี้ก็รู้จักแต่โต๊ะเก้าอี้ ทำไมไม่มีจิตสำนึกสร้างสรรค์บ้าง?"
"ไอคิวแค่นี้ยังกล้าออกมาเป็นนักเลงอีก?"
หัวหน้าแก๊งนักเลงเหงื่อเย็นไหลพราก รีบเปลี่ยนคำพูด "ใช่ ๆ ครับ"
"ผมชดใช้สาม ไม่ ห้าหมื่น!"
ลูกน้องคนอื่นพากันอึ้งไปหมด
ถึงจะรวมค่าเสียโอกาสค่าเสียหายทางจิตใจ หมื่นแปดพันก็สุดแล้ว จะชดใช้ห้าหมื่นได้ยังไง!
นี่มันโหดกว่าที่พวกนักเลงอย่างพวกเขาจะรีดไถเสียอีก!
"พี่เหลียง ห้าหมื่นมันมากไปนะ"
"ใช่ครับ พวกเราไม่มีเงินขนาดนั้น"
พี่เหลียงจ้องเขม็งใส่ลูกน้อง "แกจะไปรู้อะไร เร็วเข้าโอนเงินมาให้ฉัน!"