หลินลั่วไม่รีบไปตามเก็บหนี้ แต่กลับเดินเล่นในเมืองแทน
การเข้าคุกสี่ปี ทำให้เขารู้สึกแปลกแยกกับเมืองนี้ไปมาก
ต้องเดินดู ทำความคุ้นเคยใหม่อีกครั้ง
เดินจนถึงเที่ยง หลินลั่วก็แวะร้านอาหารเสฉวนริมทางตามสบายสักร้าน เปิดเมนูพลาสติกเคลือบบนโต๊ะสั่งอาหาร
"ขอหมูต้มพริก หมูสามชั้นผัดซอส เต้าหู้ผัดพริกเสฉวน"
"กินคนเดียวเหรอ? สั่งเยอะไปหน่อยนะ... เอ๊ะ?!"
หนุ่มน้อยที่ยืนจดรายการอาหารข้างโต๊ะ จู่ๆ ก็ร้องด้วยความตกใจ
จ้องมองหลินลั่วอย่างละเอียดสามวินาที แล้วร้องอย่างดีใจ: "พี่เขย!"
"พรวด!" หลินลั่วพ่นน้ำชาออกจากปาก
พี่เขยบ้าอะไรกัน!
หรือว่ามู่หรงเสวี่ยมีน้องชายที่หลงทางอยู่ข้างนอก?
หนุ่มน้อยนั่งลงข้างๆ ควงแขนโอบไหล่หลินลั่วอย่างสนิทสนม
"พี่เขย จำผมไม่ได้แล้วเหรอ?"
"ผมเหอเหล่ย! เสี่ยวเหลยไง!"
ความทรงจำที่ถูกฝังไว้ตื่นขึ้น หลินลั่วพูดอย่างดีใจ: "เสี่ยวเหลย บังเอิญจริงๆ!"
เหอเหล่ยเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นของหลินลั่ว
ที่เรียกหลินลั่วว่าพี่เขย เพราะปีนั้นหลินลั่วช่วยเหอหม่าน พี่สาวของเขาไว้
ตอนนั้นเหอหม่านเรียนอยู่มัธยมปลายปีสาม ถูกพวกนักเลงนอกโรงเรียนหมายตา หลังเลิกเรียนช่วงค่ำก็ลากเข้าไปในป่าละเมาะ หมายจะขืนใจ
บังเอิญหลินลั่วที่เรียนอยู่มัธยมต้นปีสองผ่านมา ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือก็คว้าอิฐก้อนหนึ่งวิ่งเข้าไป
ตีหัวพวกนักเลงจนเลือดอาบ ช่วยเหอหม่านที่ถูกถอดกางเกงไปครึ่งหนึ่งไว้ได้
หลังจากที่พระเอกช่วยนางเอกแล้ว เหอเหล่ยก็ถือว่าหลินลั่วเป็นพี่เขย