“ตัวของ?!” หูจื้อไห่และภรรยาอุทานขึ้นพร้อมกัน สีหน้าแสดงความไม่น่าเชื่อ
หลินลั่วพยักหน้ารับ “ใช่แล้ว ตัวของนั่นแหละ”
“คุณหูหรือตระกูลหู ไปมีเรื่องกับใครเข้าหรือเปล่าเมื่อเร็ว ๆ นี้”
หูจื้อไห่ส่ายหน้าพรืด “ไม่มีครับ ช่วงนี้พวกเราไม่ได้มีเรื่องกับใครเลย”
เฉียนปิงปิงเอ่ยอย่างประหลาดใจ “น้องชาย ดูผิดไปหรือเปล่า”
หลินลั่วยืนยันหนักแน่น “ไม่ผิดหรอก เป็นตัวของจริง ๆ”
ไม่ใช่แค่ตัวของเท่านั้น แต่มันยังเป็นสายพันธุ์เดียวกันกับตัวของในตัวภรรยาผู้ว่าการเทศบาลนครอีกด้วย
หลินลั่วสัมผัสถึงกลิ่นอายของตัวของได้อย่างชัดเจน มันคล้ายคลึงกับกลิ่นอายของตัวของในตัวหานหยาหรูอย่างยิ่ง
น่าจะเป็นฝีมือของลัทธิลับ
หูจื้อไห่และภรรยามีสีหน้าหวาดหวั่น ถูกคำว่าตัวของทำให้ตกใจกลัว
ขณะนั้นประตูห้องก็ถูกผลักเปิด
สุภาพสตรีร่างท้วมผู้มีใบหน้าดุดันคนหนึ่งเดินเข้ามา เมื่อดูจากคิ้วตาแล้วคล้ายหูจื้อไห่อยู่บ้าง เสียงตวาดดังลั่น “เหลวไหลสิ้นดี!”
“พี่สาว มาได้ยังไงครับ” หูจื้อไห่รีบเข้าไปต้อนรับ
“หึ!” หูเหม่ยซินร้องด่า “ถ้าฉันไม่กลับมา หมอเถื่อนที่แกเชิญมาก็คงทำให้แม่พวกเราตายไปแล้ว!”
“พี่สาว ฟังผมอธิบายก่อน…”
ยังไม่ทันที่หูจื้อไห่จะอธิบาย หูเหม่ยซินก็ตวัดขัดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ “ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น!”
“ไอ้เด็กหนุ่มน้ำนมยังไม่แห้งแบบนี้ กลัวว่าแม้แต่ใบจบแพทย์แผนจีนก็ยังไม่มี กล้าออกมาอ้างตัวเป็นหมอเทวดาแล้ว!”
“ที่สำคัญ แกก็ดันเชื่ออีก!”
“คอแกน่ะมันหัวหมูหรือไง?!”
หูจื้อไห่ถูกด่าจนแทบไม่มีชิ้นดี ก้มหน้างุดไม่พูดอะไรต่อ
หลี่หรงทนไม่ไหว ออกตัวแก้ต่างให้สามี “พี่ใหญ่ พูดแบบนี้มันเกินไปหน่อยนะคะ”