อู๋ชิวเยวี่ยมองเพดาน ขี้เกียจสนใจเซียวเจิ้งหนาน
จื่อเยวียนเลยเป็นกระบอกเสียงแทน
“สกุลมู่หรงอะไรน่ะ ไม่เคยได้ยิน!”
“ปากคอเราะร้ายชะมัด!” เซียวเจิ้งหนานเดือดดาล “สกุลมู่หรง หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งชิงโจวไง!”
“เพิ่งร่วมมือกับสกุลอู๋แห่งกูซูไปไม่นานมานี้เอง กล้าดียังไงมาบอกว่าไม่รู้!”
“เหอะ ๆ” จื่อเยวียนฉีกยิ้มเยาะเย้ย “ชื่อเสียงของสกุลอู๋แห่งกูซูน่ะ ดังสนั่นหูข้าอยู่แล้ว”
“โดยเฉพาะคุณหนูใหญ่อู๋ชิวเยวี่ยแห่งสกุลอู๋กูซู ได้ยินว่ารูปโฉมงดงามดั่งเทพยดา สติปัญญาเป็นเลิศไร้ผู้เทียม เป็นธิดาแห่งสวรรค์ที่เลื่องชื่อไปทั่วประเทศ”
หลินลั่วเอามือกุมขมับ รู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ
ปกติจื่อเยวียนเป็นคนพูดจากระไร้กระไร่ไม่ค่อยเก่ง ทำไมถึงได้ประจบสอพลอคล่องปากขนาดนี้?
หรือว่ายาลูกกลอนพลังปฐมขนาดเล็กไม่เพียงแต่เพิ่มระดับพลัง ยังเพิ่มความฉลาดทางอารมณ์ได้อีก?
เซียวเจิ้งหนานใจสั่น
รู้จักสกุลอู๋แห่งกูซูก็ได้เหมือนกัน!
งั้นก็ใช้ชื่อเสียงของสกุลอู๋มาข่ม ดูซิว่าพวกเจ้าจะไม่ยอมจำนนหรือไม่!
“ฮึ! รู้จักชื่อเสียงของสกุลอู๋แห่งกูซูก็ดี”
“ตอนนี้สกุลมู่หรงกับสกุลอู๋เป็นพันธมิตรกัน พวกเจ้าตบหน้ามู่หรงปิง ก็เท่ากับตบหน้าของสกุลอู๋!”
“หากไม่อยากถูกสกุลอู๋จัดการ ก็รีบไปขอโทษมู่หรงปิงซะ!”
มู่หรงปิงเชิดหน้าขึ้นมาทันที พลางโอหังว่า “พี่ชายข้าเป็นประธานกลุ่มมู่หรง ดูแลความร่วมมือกับสกุลอู๋”
“เขาสนิทสนมกับสกุลอู๋มาก!”
“ตอนนี้พวกเจ้าคุกเข่าลงขอโทษข้าเดี๋ยวนี้ แล้วตบหน้าตัวเองอีกยี่สิบทีให้หน้าบวมเป็นหัวหมู ข้าจะยกโทษให้!”
มู่หรงปิงจ้องเขม็งไปที่คนทั้งสามของหลินลั่ว ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น