เซียวเจิ้งหนานเดือดดาลอย่างไร้เรี่ยวแรง
ดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาแทบจะพ่นไฟออกมา
"ไม่ไปแล้ว ข้าจะดูให้รู้ว่าขยะบ้านนอกนี่มันมีความสามารถอะไรนักหนา!"
มู่หรงปิงตกใจกับท่าทีของเขาเล็กน้อย "พี่เจิ้งหนาน พวกเราไปกันเถอะ"
"ไม่!" เซียวเจิ้งหนานดึงมู่หรงปิงเดินกลับไป
วันนี้ถึงตายก็ต้องรู้เบื้องลึกของหลินลั่วให้ได้
เคร้ง!
เสียงระฆังดังขึ้น บ่งบอกว่าการประมูลกำลังจะเริ่มขึ้น
ท่านเฉินยกมือทำท่าเชื้อเชิญ "ท่านปรมาจารย์หลิน น้องสาวชิวเยวี่ย เชิญ!"
หลินลั่วไม่เกรงใจ ก้าวเท้าเดินไปยังโถงประมูล
ท่านเฉินตามหลังอยู่ครึ่งก้าว ราวกับบ่าวรับใช้เดินตามหลังหลินลั่ว
ผู้คนที่เห็นภาพนี้ต่างตกตะลึงอีกครั้ง
ท่านเฉินให้เกียรติหลินลั่วเกินไปแล้วหรือเปล่า?!
นี่ปฏิบัติต่อหลินลั่วราวกับเป็นแขกผู้มีเกียรติสูงสุดเลยทีเดียว!
ทั่วทั้งลั่วเฉิง หรือแม้แต่ทั้งชิงโจว ไม่เคยมีผู้ใดได้รับการปฏิบัติเช่นนี้!
ท่านเฉินนำทางหลินลั่วไปยังที่นั่งตรงกลางแถวหน้าสุด พูดคุยทักทายเล็กน้อยแล้วกล่าวลากลับ
หลินลั่วทำท่าสนุกสนานมองอู๋ชิวเยวี่ย "พี่ชิวเยวี่ย เจ้าต้องไปสรรเสริญข้าต่อหน้าท่านเฉินแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เห็นข้าเป็นปรมาจารย์"
อู๋ชิวเยวี่ยเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก "คิก ๆๆ น้องชายช่างฉลาดจริง"
"แต่ก็ไม่ถึงกับสรรเสริญเกินจริงนะ ด้วยโอสถที่เจ้าหลอมออกมา ใครมาก็ต้องเรียกเจ้าว่าปรมาจารย์"
คำพูดของอู๋ชิวเยวี่ยไม่ได้กล่าวเกินจริงเลย
ไม่ต้องพูดถึงฝีมือแพทย์ พิษ วิทยายุทธ์ของหลินลั่ว
แค่การหลอมโอสถเพียงอย่างเดียว ก็สามารถอยู่เหนือผู้คนในโลกมนุษย์นี้ได้แล้ว