การประมูลใต้ดินเมื่อเทียบกับการประมูลปกติแล้ว ข้อกำหนดเรื่องสถานะจะเข้มงวดกว่า
การประมูลปกติมักใช้การตรวจสอบทรัพย์สินและการวางเงินประกัน เพื่อยืนยันกำลังซื้อและสถานะของผู้เข้าร่วมประมูล
ส่วนการประมูลใต้ดินนั้นจะส่งจดหมายเชิญเข้าร่วมประมูลให้เฉพาะกลุ่มบุคคลที่มีสถานะเฉพาะเท่านั้น
ผู้ที่ได้รับเชิญนั้นต้องเป็นตระกูลใหญ่มีอิทธิพล หรือเป็นพ่อค้าชั้นนำ หรือเป็นผู้ประสบความสำเร็จในการฝึกยุทธ์
คนธรรมดาสามัญจะไม่ได้รับคำเชิญเลย
หลินลั่วแม้จะเป็นลูกเขยบ้านตระกูลใหญ่ แต่เขาที่ไร้อำนาจไร้บารมี เป็นได้แค่ลูกเขยเกาะชายผ้ากินนี้ ในสายตาของงานประมูลใต้ดินก็ไม่ต่างจากคนธรรมดา
หลินลั่วแบมือทั้งสองข้าง พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ไม่มี"
หัวหน้าหน่วยอารักขาชะงักไป ไม่คิดว่าหลินลั่วจะพูดว่าไม่มีได้อย่างหน้าชื่นตาบานเช่นนี้
หากเป็นคนอื่นคงต้องอ้อมค้อมหาข้ออ้างสารพัดมาอธิบาย
"แล้วเจ้าเข้ามาได้อย่างไร?" หัวหน้าอารักขาซักต่อ
"เพื่อนผมพาเข้ามา"
หัวหน้าอารักขาขมวดคิ้ว ตวาดเสียงดุดัน "เลิกพูดพล่อย ๆ ได้แล้ว!"
"งานประมูลใช้ระบบหนึ่งคนต่อหนึ่งเทียบเชิญ คนไม่มีบัตรเชิญ ไม่มีทางเข้ามาได้!"
"รีบสารภาพมาซะดี ๆ!!"
"ไม่งั้นข้าจะไม่เกรงใจ!!!"
คำพูดนี้โอ้อวดเกินจริงไปบ้าง
ระบบหนึ่งคนหนึ่งเทียบเชิญนั้นไม่ผิด แต่หากผู้มีอิทธิพลล้นฟ้าจะพาเพื่อนมาด้วยจริง ๆ ทางเราก็ยอมให้โดยปริยาย
แต่หัวหน้าหน่วยอารักขาไม่คิดว่าจะมีผู้มีอิทธิพลคนใดพาหลินลั่วมา
เพราะในบรรดาผู้ที่ได้รับเชิญมานั้น มีเพียงผู้เดียวที่มีคุณสมบัตินี้
แต่ท่านผู้นั้น... เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่หลินลั่วไอ้ลูกเขยนี่จะไปเกี่ยวดองด้วยได้