หลินลั่วจัดการศพของชายชราประหลาดเรียบร้อยแล้ว
นึกย้อนถึงตอนที่ตัวของหนีไป มันเหลียวมองเขาครั้งหนึ่ง ทำให้ในใจรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
อาจารย์เคยบอกว่า ผู้ใช้ของที่เก่งกาจจะแยกเสี้ยววิญญาณใส่ไว้ในตัวของ สามารถใช้มันฟังและมองได้
หลินลั่วก็ไม่แน่ใจว่าตอนที่ตัวของมองเขา มันจะส่งภาพที่เห็นกลับไปให้เจ้าของได้หรือไม่
ถ้าส่งกลับไป อีกฝ่ายจะตามหาเขาก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น
ตัวเขาเองไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
แต่คนรอบข้างนี่สิ
หากอีกฝ่ายลงมือกับญาติหรือเพื่อน เขาก็ต้องเตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ
"ดูท่าคงต้องซื้อสมุนไพรดีๆ มาไว้บ้างแล้ว"
"หลอมโอสถไว้ก่อน เผื่อยามจำเป็น"
เมื่อคิดแผนการได้แล้ว หลินลั่วก็กลับไปที่วิลล่า
คราวนี้เปิดประตูก็เข้าออกได้ทันที ที่นอนปูไว้เรียบร้อยแล้ว
ชายหนุ่มเหลือบมองมู่หรงเสวี่ยที่หลับอยู่ ก่อนจะยิ้มแล้วดึงที่นอนออกมานอน
ภรรยาจอมเย็นชาคนนี้ดูหยิ่งไปหน่อย แต่จริงๆ ก็ใจดี
อย่างน้อยก็รู้จักปูที่นอนให้เขา
พอตื่นขึ้นมา มู่หรงเสวี่ยก็ออกไปแล้ว
หลินลั่วยืดเส้นยืดสายลงไปกินข้าวเช้าชั้นล่าง
บนโต๊ะอาหาร มู่หรงเอี๋ยนและหลิวเยวี่ยหรงมีสีหน้ากังวล
มู่หรงเอี๋ยนเห็นหลินลั่วก็อารมณ์เสียขึ้นมา "เสวี่ยเอ๋อร์ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ แกน่ะดีนะ ตื่นยังกะหมู!"
"เลี้ยงหมูยังเอามันไปเชือดกินได้ แต่แกน่ะทำอะไรเป็นบ้าง!"
"เช้าๆ แบบนี้พูดน้อยๆ หน่อยเถอะ!" หลิวเยวี่ยหรงยัดซาลาเปาใส่น้ำพริกใส่ปากมู่หรงเอี๋ยน อุดปากสามีไว้
จากนั้นโบกมือเรียกหลินลั่ว "รีบมากินข้าวเถอะ ซาลาเปาไส้ผักดองกับหมูสับนึ่งร้อนๆ อร่อยนะ"