ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
“เมียจ๋า เปิดประตูหน่อย” หลินลั่วร้องเรียก
ในห้อง มู่หรงเสวี่ยนั่งขัดสมาธิบนเตียง เอ่ยเสียงเบา “สมน้ำหน้า ที่ชอบหาเรื่อง!”
“วันนี้กล้าไปมีเรื่องกับควงตงหลาย พรุ่งนี้ไม่รู้จะไปหาเรื่องใครอีก”
“ถ้าไปมีเรื่องกับคนที่รับมือไม่ไหวจริง ๆ...”
“ฮึ ปล่อยให้ยืนรอเก้อสักพักเป็นการลงโทษก่อนแล้วกัน ค่อยเปิดประตูให้ทีหลัง”
แม้นางจะพูดเบาและมีประตูกั้น แต่ก็หนีไม่พ้นหูของหลินลั่ว
หลินลั่วยักไหล่
คิดในใจ: คนที่ข้ารับมือไม่ไหว ทั่วใต้หล้าเอาจริง ๆ ก็มีไม่กี่คนหรอก
โอ๊ย!
พลังหยางปฐมจำพวกหนึ่งพุ่งย้อนขึ้นมาจากตันเถียน สร้างความเจ็บปวดดั่งร่างกายจะถูกฉีกเป็นเสี่ยง ๆ
มาเป็นระลอกอีกแล้ว!
ที่ว่าเมื่อถึงจุดสูงสุดก็ต้องถดถอย
ในร่างของหลินลั่วมีเพียงพลังหยางแท้ ขาดพลังหยินเย็นมาประสาน
เมื่อพลังหยางสะสมมากเกินจนล้นทะลัก จะก่อความเสียหายแก่เส้นลมปราณและกล้ามเนื้อ
ความเสียหายแต่ละครั้ง ทรมาณดั่งเอามีดนับพันเล่มกรีดเนื้อ
ตามที่อาจารย์บอกไว้ หากภายในครึ่งปีไม่ได้บำเพ็ญคู่กับสตรีผู้ครอบครองโอสถทั้งสิบ เขาจะถูกพลังหยางมหาศาลระเบิดร่างตาย!
ความเจ็บปวดจากพลังหยางล้นทะลักครั้งนี้ รุนแรงกว่าครั้งก่อน
บ่งบอกว่าเวลาที่เหลืออยู่ของหลินลั่วไม่ค่อยมากแล้ว
“ฮึ!” หลินลั่วครางฮึดฮัด ร่างกลายดั่งลมผละจากคฤหาสน์ไป
เขาต้องหาที่สงบเพื่อระงับพลังหยางที่ล้นทะลัก อยู่ในคฤหาสน์สกุลมู่หรงไม่ได้
ฉัวะ!
หลินลั่วย่างเข้าป่าละเมาะนอกหมู่คฤหาสน์
นั่งขัดสมาธิบนหินผาใหญ่ ตั้งจิตควบคุมพลังหยางปฐมที่วิ่งพล่านในร่าง