หลินลั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย
แค่ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ว่า พ่อตาคนนี้กำลังเล่นลูกไม้อะไรอยู่
"ทราบแล้ว"
วางสายโทรศัพท์ หลินลั่วก็ลาหูต้าเสียง
นั่งแท็กซี่กลับมาที่บ้านสกุลมู่หรง
เพิ่งเดินเข้าห้องนั่งเล่น ก็เห็นสามีภรรยามู่หรงเอี๋ยนกำลังนั่งคุยเป็นเพื่อนกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่ง
ชายหนุ่มแต่งตัวไม่ธรรมดา บนข้อมือสวมนาฬิกา Vacheron Constantin รุ่นจำนวนจำกัด เพชรบนหน้าปัดเปล่งประกายเจิดจ้า
ราคาของนาฬิกาเรือนนี้ คนธรรมดาทำงานหนักทั้งชีวิตก็หาไม่พอซื้อ
ชายหนุ่มกวาดตามองหลินลั่ว สีหน้าแสดงออกถึงความเหนือกว่าที่ยากจะบรรยาย
ราวกับเจ้านายชั้นผู้ดีมองชาวบ้านตีนเปล่า
มู่หรงเอี๋ยนพูดกับหลินลั่วด้วยท่าทีรังเกียจ "มาซะช้า แกคลานกลับมาเรอะ!"
"ไม่รู้หรือไงว่าการปล่อยให้แขกรอเป็นเรื่องเสียมารยาทมาก วันๆ มีแต่ทำให้ตระกูลมู่หรงของฉันขายหน้า!"
หลิวเยวี่ยหรงถลึงตาใส่ "ลูกเขยก็ไม่รู้ว่าจะมีแขกมาสักหน่อย"
จากนั้นก็ยิ้มแย้มแนะนำชายหนุ่มให้หลินลั่วรู้จัก
"นี่คือควงตงหลาย เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเสวี่ยเอ๋อร์ตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมปลาย"
"สองปีก่อนไปเรียนต่อต่างประเทศ วันนี้เพิ่งกลับมา"
ควงตงหลายยิ้มพยักหน้า "คุณนี่โชคดีจริงๆ ที่ได้แต่งกับเสวี่ยเอ๋อร์"
พลางเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเหน็บแนมว่า "ได้ยินว่าคุณเคยติดคุก ตอนนี้ไม่มีแม้แต่งานทำ ไหนจะคิดกินข้าวฟรีไปตลอดชีวิตอีกเหรอ?"
หลินลั่วยิ้มตอบกลับ "คุณเป็นหมาที่ไหนกัน เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?"
เพี๊ยะ!
มู่หรงเอี๋ยนโกรธจนทุบโต๊ะ "หยาบคาย! แกพูดกับแขกยังไงน่ะ?!"
หลิวเยวี่ยหรงปกป้องหลินลั่วอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ "คำพูดของลูกเขยถึงจะกระโชกโฮกฮากไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ไร้เหตุผล"