ชายฉกรรจ์กลอกตาไปมา เชิดจมูกขึ้นฟ้า "พี่เปียวจะมาจัดการเรื่องกระจอก ๆ แบบนี้ได้ยังไง!"
"ดูที่ว่าเคยเป็นคนในวงการเหมือนกัน รีบไสหัวไปซะ ไม่งั้นโดนกระทืบรวมไปด้วยแน่... อ้าก!"
ยังพูดไม่ทันจบ หลินลั่วก็ตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้หนึ่งที
ชายฉกรรจ์คำรามลั่นด้วยโทสะ "นี่แก!"
พวกแกจัดการมันเลย! อัดให้พ่อแม่ยังจำไม่ได้เลย!
"พี่ลั่ว ระวัง!" หูต้าเสียงกระโจนเข้าไป สวมกอดนักเลงที่แอบเข้ามาทำร้ายหลินลั่วจากด้านหลังไว้แน่น
หลินลั่วยิ้มเย็น ถีบเข้าที่นักเลงที่หูต้าเสียงรัดไว้จนสลบเหมือด จากนั้นก็ชกต่อยหมัดเดียวสองหมัด แจกนักเลงทั้งหมดลงไปนอนกองกับพื้น
หูต้าเสียงตะลึงงัน
นึกไม่ถึงว่าหลินลั่วจะเก่งกาจถึงเพียงนี้
"พี่ลั่ว นายนี่เก่งชะมัดเลย..."
หลินลั่วเดินมาหยุดตรงหน้าชายฉกรรจ์
ชายฉกรรจ์ที่เลือดอาบหน้าร้อนตัวขึ้นมา "อย่า อย่ามาทำอะไรฉันนะ!"
หลินลั่วพูดเรียบ ๆ "เรียกพี่เปียวมาที่นี่"
"ได้ ๆ" ชายฉกรรจ์รีบล้วงมือถือออกมา
หูต้าเสียงอดกังวล "พี่เปียวมีอิทธิพลไม่น้อยเลยนะ พวกเราสู้ไม่ได้หรอก!"
หลินลั่วยิ้มกริ่ม "ฉันนี่แหละชอบรังแกพวกที่มีอิทธิพลไม่น้อย"
ชายฉกรรจ์โทรศัพท์เล่าสถานการณ์ให้ฟัง
ไม่นาน พี่เปียวก็ยกพรรคพวกมาถึงเป็นกองใหญ่
พี่เปียวหน้าม่อ ท่าทางดุร้ายร้อยเปอร์เซ็นต์ ตวาดลั่น "ไอ้พวกไร้ประโยชน์!"
ทวงหนี้แค่นี้ยังถูกคนอัด ต่อให้เลี้ยงหมาฝูงหนึ่งยังดีกว่าเลี้ยงพวกแกอีก!
ชายฉกรรจ์ร้องไห้ฟ้อง "ไอ้เด็กนี่มันฝีมือร้ายกาจ มันต้องเป็นพวกฝึกวิชามาแน่!"
พี่เปียวกวาดตามองหูต้าเสียงอย่างเย็นชา "ร้ายนักนี่หว่า กล้าจ้างวานคนมาใช้กำลังขัดขืนการทวงหนี้แล้วเหรอ?"