หลินลั่วพูดอย่างไม่ยี่หระว่า “ไม่มีอะไรให้เล่าหรอก ห้องอักษรฟ้าที่หนึ่งก็แค่นั้นแหละ”
มู่หรงเอี๋ยนฟังไม่ไหวแล้ว
จ้องหลินลั่วแล้วว่า “หึ! แม่วัวแก่ยังจะถูกนายเป่าขึ้นฟ้า!”
“เพิ่งออกจากคุกได้ไม่กี่วัน จะไปเคยเข้าห้องอักษรฟ้าที่หนึ่งได้ยังไง!”
“หรือนายฝันไปตอนอยู่ในคุก?”
“ลูกผู้ชายไม่มีความสามารถไม่น่ากลัว น่ากลัวตรงที่ไม่มีความสามารถแล้วยังชอบเสแสร้ง!”
“จะเสแสร้ง ก็ทำเนียน ๆ หน่อยสิ! อย่าเที่ยวออกนอกหน้าทำให้สกุลมู่หรงของข้าขายหน้าไปวัน ๆ!!”
หลิวเยวี่ยหรงริมฝีปากขยับเล็กน้อยสองครั้ง อยากช่วยหลินลั่วพูด แต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง
จริงทีเดียว หลินลั่วเพิ่งออกจากคุกได้ไม่กี่วัน
ต่อให้อ้างเหตุผลแค่ไหนก็ไม่มีทางเคยมาห้องอักษรฟ้าที่หนึ่ง
เมื่อเป็นเหตุผลที่ยืนไม่ได้ ต่อให้หลิวเยวี่ยหรงอยากช่วยก็ช่วยไม่ได้
มู่หรงเสวี่ยแววตาฉายแววรังเกียจยิ่งกว่าเดิม
ควงตงหลายคอยสังเกตสีหน้าของมู่หรงเสวี่ยมาตลอด เห็นนางยิ่งรังเกียจหลินลั่วมากกว่าเดิม ก็ยิ่งคึก
“ท่านลุงอย่าเพิ่งโกรธไป บางทีเขาอาจจะเคยไปห้องอักษรฟ้าที่หนึ่งจริง ๆ ก็ได้”
“คุณน้องหลินก็อย่าปิดบังเลย เล่าสิว่าห้องอักษรฟ้าที่หนึ่งเป็นยังไงบ้าง”
“ได้ยินว่าโต๊ะเก้าอี้ข้างในเป็นไม้หวงฮวาหลี เครื่องเคลือบเป็นของเตาหลวงราชสำนักหมิงชิง ภาพอักษรเป็นของศิลปินดังสมัยซ่งหยวน ใช่หรือเปล่า?”
ควงตงหลายพูดละเอียดขนาดนี้ กำลังขุดหลุม
เขาพนันว่าหลินลั่วไม่เคยไปห้องอักษรฟ้าที่หนึ่ง
ไม่รู้ว่าข้างในเป็นยังไง เมื่อร้อนรนก็จะตอบตามคำบรรยายของเขา