ในระยะสิบก้าว ปืนนั้นทั้งเร็วทั้งแม่น
หลงจ้านถือปืน มีท่วงท่าราวกับกุมชะตาโลกไว้ในมือ
"เข้ามาสิ ดูซิว่าแกจะโอหังได้อีกแค่ไหน!"
"ยอมจำนนโดยดี บางทีอาจปล่อยให้ตายอย่างสบาย!"
หลินลั่วยิ้มเหยียด มือชูนิ้วกลางใส่หลงจ้าน
"บัดซบ!"
"จวนตายแล้วยังจะเสแสร้ง!"
หลงจ้านโกรธจัด เล็งไปที่หัวหลินลั่วแล้วลั่นไก
ปัง!
กระสุนพุ่งออกจากลำกล้อง
หลินลั่วไม่หลบ กลับยิ้มแล้วยื่นนิ้วชี้กับนิ้วกลางออกมา หนีบกลางอากาศอย่างเบามือ
ทุกคนต่างผุดความคิดเดียวกัน: ดูละครฮ่องกงมากไปแล้ว รนหาที่ตายยังจะทำเป็นเก่ง!
เสี้ยววินาทีนั้น กระสุนถูกนิ้วของหลินลั่วหนีบไว้แน่น
ฟืด!
ทุกคนสูดลมหายใจเฮือก
ไม่ใช่หลบกระสุน แต่ใช้นิ้วหนีบกระสุน!
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!
แม้แต่ขั้นอาจารย์ปรมาจารย์ก็ยังทำไม่ได้!
เขาเป็นคนหรือผีกันแน่?
หรือจะเป็นเซียนที่ลงมาจุติ?!
อู๋ชิวเยวี่ยกัดปลายลิ้นเพื่อรักษาสติสุดท้าย
พอเห็นหลินลั่วรับกระสุนได้มั่นคง จิตใจที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลาย คลื่นอารมณ์พลันพวยพุ่งทั่วร่าง
เธอบิดตัวบนโซฟา ท่ามกลางคลื่นอารมณ์นั้น ภาพการพันเกี่ยวพันกับหลินลั่วค่อย ๆ ผุดขึ้น
หลงจ้านหน้าซีด มือที่ถือปืนสั่นระริก
เขาตระหนักแล้วว่า คราวนี้เตะโดนแผ่นเหล็ก
ไม่ใช่ เตะโดนภูเขาเหล็กต่างหาก!
หูเจี๋ยใจเต้นด้วยความหวาดกลัว
แต่เมื่อนึกว่าตนยังมีตระกูลหูเป็นที่พึ่ง ความกลัวเสี้ยวนั้นก็กลายเป็นโทสะรวดเร็ว
"กลัวหัวฟัด!"
"มันเก่งแค่ไหนก็มีตัวคนเดียว!"
"ทั้งหมดบุกเข้าใส่ข้า ฆ่ามันได้ ให้คนละยี่สิบล้าน!"