มู่หรงเสวี่ยขับรถไปจอดยังชานเมืองที่เปลี่ยว
โจรสองคนจอดรถปา ซาต เที่ยวไว้ด้านหลังรถของมู่หรงเสวี่ย แล้วเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มลามก
"คุณหนูมู่หรง นี่จะยอมให้จับแต่โดยดีงั้นหรือ"
"นับว่าแกฉลาด จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมาก"
โจรคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ กำลังคำนวณว่าจะฉวยโอกาสลวนลามมู่หรงเสวี่ยได้อย่างไร
โอกาสที่จะลักพาตัวสาวงามระดับนางฟ้าเช่นนี้นั้นยากนัก คราวนี้ต้องหาความสำราญให้เต็มที่!
มู่หรงเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "มู่หรงเฉียนนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ รับสมุนกระจอกไร้ฝีมืออย่างพวกแกมาใช้"
"ปากดีนี่!" โจรโกรธ ชักมีดสั้นออกมาแกว่งต่อหน้าต่อตามู่หรงเสวี่ย
"เห็นว่าแกสวย ข้าเลยไม่อยากทำร้ายก็เท่านั้น!"
"ปรนนิบัติพวกเราดี ๆ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว ไม่อย่างนั้น...ฮึ่ม! กรีดหน้าแกเสีย!"
มู่หรงเสวี่ยฝึกถึงขั้นจอมยุทธ์แล้ว จึงไม่เห็นโจรพลังปราณสองคนนี้อยู่ในสายตาเลย
"หาที่ตาย!"
เสียงเพิ่งขาด มู่หรงเสวี่ยก็พุ่งเข้าใส่
โจรรู้สึกเพียงว่าตาพร่า ตามด้วยร่างถูกกระแทกอย่างแรง
ตูม!
ทั้งสองคนกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร ล้มลงกับพื้นกระอักเลือดออกมา
"แค่ก!"
เลือดพุ่งออกไปไกลถึงสองเมตร แววตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ต่อให้เป็นยอดฝีมือพลังปราณขั้นเก้าเผชิญหน้ากับทั้งสอง ก็ไม่มีทางกระแทกพวกเขาลอยไปได้ในครั้งเดียว!
หรือว่าวรยุทธ์ของมู่หรงเสวี่ย ถึงขั้นจอมยุทธ์แล้วงั้นหรือ?!
"คุณ...คุณอยู่ขั้นจอมยุทธ์!"
มู่หรงเสวี่ยไม่ตอบ เดินไปตรงหน้าทั้งสองแล้วถามเสียงเย็น "อยากตายหรืออยากเป็น"