เสียงร้องที่คุ้นเคยทำให้ทุกคนในที่นั้นสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
โดยเฉพาะมู่หรงเฉียน
เขาหรี่ตาลงทันที มองมู่หรงเสวี่ยที่เดินเข้ามาในห้องประชุมด้วยความตกตะลึงอย่างยิ่ง
เป็นไปได้ยังไง!
นางมาได้ยังไง!!
ทั้งที่จับตัวนางไปแล้วแท้ ๆ !!!
มู่หรงเสวี่ยเดินเข้ามาในห้องประชุม โดยมีสตรีวัยกลางคนในชุดทำงานเดินตามหลังมา
ท่านปู่สกุลมู่หรงขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เมื่อวานเพิ่งตักเตือนมู่หรงเสวี่ยไป วันนี้นางยังกล้าก่อเรื่องอีก!
นี่มันไม่เห็นหัวเขาเลย!
“เจ้า มีอะไรจะคัดค้าน?!”
มู่หรงเสวี่ยตอบอย่างสงบว่า “ความสามารถของมู่หรงเฉียน ไม่เพียงพอที่จะบริหารกลุ่มบริษัทมู่หรง”
“ท่านปู่ ขออภัยที่ต้องพูดตรง ๆ หากให้เขามาบริหารกลุ่มบริษัทมู่หรง มีแต่จะนำสกุลมู่หรงไปสู่ทางตัน!”
ท่านปู่สกุลมู่หรงโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน
นานมากแล้วที่ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งเขาเช่นนี้!
และยังขัดต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้!
เขารู้ดีว่ามู่หรงเฉียนความสามารถไม่พอ แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่เลือกคนที่ดีที่สุดในบรรดาคนไม่เอาไหน
ก็มู่หรงเสวี่ยไม่ใช่ชาย!
เขาไม่สามารถมอบสกุลมู่หรงให้มู่หรงเสวี่ยได้ เกรงว่าจะถูกคนอื่นแอบยึดอำนาจ!
มู่หรงเหล่ยผู้เป็นบิดาของมู่หรงเฉียนทนไม่ไหว
ลุกขึ้นจ้องหน้ามู่หรงเสวี่ยอย่างโกรธเคือง กล่าวหาว่า “มู่หรงเสวี่ย! เจ้าพูดกับท่านปู่ของเจ้ายังไง!”
“เจ้ายังรู้จักการเคารพผู้อาวุโสหรือเปล่า?!”
“เจ้าคิดจะล้มล้างจารีตหรือ? อย่าได้วางอำนาจเกินไป!”
หลังจากตำหนิมู่หรงเสวี่ยแล้ว มู่หรงเหล่ยก็เปลี่ยนเรื่องทันที “มู่หรงเฉียนลูกข้าดูแลการดำเนินงานของกลุ่มบริษัทมาเกือบครึ่งปี ผลงานเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน!”