ทุกคนพากันตกตะลึง
ไม่ต้องจ่ายค่าอาหารด้วยซ้ำ?
แวบหนึ่งพวกเขาก็นึกถึงเรื่องที่เพิ่งส่งเหล้าให้เมื่อครู่ สายตาทุกคู่จ้องไปที่โหวเจี้ยนเทา
หรือจะเป็นคำสั่งของประธานหูอีกแล้ว?
ดูท่าประธานหูจะให้ความสำคัญกับโหวเจี้ยนเทามาก!
เวลานี้โหวเจี้ยนเทาเมาได้ที่แล้ว
ประกอบกับคำประจบประแจงของทุกคน ยิ่งทำให้เขาลืมตัวไปเลย
เขายิ้มยิงฟันพลางโบกมือใหญ่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงโอหังว่า “แค่ยกอาหารมื้อหนึ่งเอง เรื่องเล็ก!”
“ด้วยความที่ประธานหูให้ความสำคัญกับผม แค่หาเงินกองทรัสต์ให้มู่หรงกรุ๊ปสักหลายหมื่นล้าน ก็แค่พริบตาเท่านั้น!”
พอพูดออกมาแบบนั้น สายตาของทุกคนก็ร้อนแรงขึ้นมาในทันที
พวกเขาห้อมล้อมโหวเจี้ยนเทา กล่าวชมกันสุดจะบรรยาย
“เจี้ยนเทาเจ๋งมาก อนาคตของสกุลมู่หรงก็ฝากไว้กับนายแล้ว!”
“คนเรานี่ต้องเอาคนมาเปรียบกันจริง ๆ สินค้าก็ต้องเอามาเทียบกันแล้วโยนทิ้งไป ไอ้ลูกเขยขยะของสาขาสามเมื่อเทียบกับเจี้ยนเทาแล้ว ก็เหมือนก้อนขี้ ไม่รู้มันยังเอาหน้าไปอยู่ได้ยังไง”
“ถูกต้อง ถ้าฉันเป็นไอ้ขยะนั่นนะ ซื้อเต้าหู้มาเอาหัวโขกให้ตาย หรือฉี่รดใส่หัวตัวเองให้จมตายไปตั้งนานแล้ว พูดรวม ๆ ก็คือมันไม่มีหน้าจะอยู่บนโลกนี้หรอก”
คำชมโหวเจี้ยนเทา ดันวกกลับไปหาหลินลั่วอีก
ไม่แปลกหรอก ก็เพราะพวกเขาล้วนมีฐานะเป็นลูกเขยเหมือนกัน
คนก็อดไม่ได้ที่จะเอามาเปรียบเทียบกัน
หลินลั่วยิ้มบาง ๆ
ในใจรู้ดีว่ามื้อนี้หูจื้อไห่จ่ายให้ตนเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับโหวเจี้ยนเทาเลย
แต่เขาก็แค่มองดูเงียบ ๆ เหมือนคำเยาะเย้ยของทุกคนไม่เกี่ยวกับเขา