ทุกคนพยักหน้าตาม ๆ กัน รู้สึกว่าที่รองประธานก่วงพูดมาก็ไม่มีอะไรผิด
เพราะยังไงหลินลั่วก็ไปล่วงเกินสำนักพยัคฆ์ขาวเข้าแล้ว
“เฮ้อ! เสียดายเด็กหนุ่มที่เก่งกาจขนาดนี้ อายุยังน้อยแท้ ๆ ต้องมาตายด้วยน้ำมือสำนักพยัคฆ์ขาว”
“ก็ใครใช้ให้เขาบ้าระห่ำนักเล่า ถ้าซื่อ ๆ หน่อยจะหาเหาใส่หัวทำไม?”
เฉินหมิงกำหมัดแน่น ในดวงตามีแววตื่นเต้นวาบขึ้นมา
เขาแทบอยากให้หลินลั่วถูกฆ่าให้ตายไว ๆ
ถ้าหลินลั่วตายไป บางทีเขาอาจยังมีโอกาสได้สาวงามมาอยู่ในอ้อมกอด
“เหอะ ๆ” หลินลั่วยิ้มเหยียด
“แค่สำนักพยัคฆ์ขาวเล็ก ๆ ทำลายได้ด้วยปลายมือ”
น้ำเสียงเขาราบเรียบ ทว่าคำพูดที่เอ่ยกลับดังก้องราวกับฟ้าผ่า สะเทือนอยู่ในใจของทุกคน
“คุณพระคุณเจ้า! หนุ่มนี่บ้าระห่ำไร้ขีดจำกัดจริง ๆ!”
“ฟ้าจะลงโทษต้องให้มันหลงระเริงก่อน ข้านี่ว่าเขาคงห่างไกลความตายเข้าไปทุกทีแล้ว”
“เด็กเมื่อวานซืนไม่รู้จักโลก คงไม่รู้ว่าสำนักพยัคฆ์ขาวน่ากลัวแค่ไหน”
ทุกคนรู้สึกว่าหลินลั่วบ้าระห่ำเกินไปแล้ว
สำนักพยัคฆ์ขาว นั่นคือหนึ่งในสองแก๊งใหญ่ของลั่วเฉิงเลยนะ
เมื่อสองสามปีก่อน แก๊งมังกรเขียวในลั่วเฉิงกำลังรุ่งเรืองสุดขีด รวบรวมโลกใต้ดินของลั่วเฉิงไว้ได้หมดแล้ว เตรียมจะขยายเข้าไปในเมืองรอบข้าง
พอถึงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้เอง สำนักพยัคฆ์ขาวก็ผงาดขึ้นมาแบบก้าวกระโดด แค่สองปีสั้น ๆ ก็ยึดพื้นที่ไปได้ครึ่งหนึ่งของลั่วเฉิง
แล้วยังกดไอ้แก๊งมังกรเขียวที่เคยเหิมเกริมหนักหน่วงไว้กับพื้นถูไถอย่างแรง
แก๊งที่เหี้ยมเกรียมขนาดนี้ คนธรรมดาไม่มีทางไปยั่วได้หรอก