“ช่วยให้ฉันพ้นภัยติดคุกงั้นหรือ?”
หลินลั่วเกิดสนใจขึ้นมา
พลางทำท่ากระเซ้าว่า “ฉันกลับรู้สึกว่าคนที่ต้องเจอภัยติดคุกน่ะ น่าจะเป็นนายนะ?”
ทุกคนงุนงง
คิดไม่ออกว่าหลินลั่วเอาแรงกล้าจากไหน
คนตรงหน้าเป็นถึงรองประธานของต้าตงไหล!
แค่ขยับปาก ก็สามารถส่งคนเข้าซังเตได้!
หลินลั่วยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังยั่วยุตายผ่อนส่งอยู่
รองประธานก่วงมีสีหน้าเครียดขรึมดุจผิวน้ำ ในดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมา
หลิวเยี่ยนถือโอกาสกระโดดออกมา
ชี้หน้าหลินลั่วด่าว่า “บังอาจนัก! เจ้าพูดกับรองประธานก่วงของเรายังไง!”
“เขาเป็นถึงรองประธานของกลุ่มต้าตงไหลนะ!”
“ล่วงเกินรองประธานก่วง ก็เท่ากับล่วงเกินกลุ่มต้าตงไหล!”
หลิวเยี่ยนยิ่งพูดยิ่งได้ใจ ราวกับว่าตัวเธอเองเป็นประธานต้าตงไหลเสียอย่างนั้น
“ไม่ต้องเอ่ยถึงรองประธานก่วงเลย แค่คนในกลุ่มต้าตงไหลออกมาสักคน ก็ทำให้เจ้านอนคุกได้ตลอดชีวิต!”
รองประธานก่วงพยักหน้าหงึกหงัก
นึกในใจว่าไม่ได้เลือกคนผิด นอกจากจะปรนนิบัติเขาดีบนเตียงแล้ว ต่อหน้าคนอื่นก็เชิดหน้าให้เขาได้
ภายหน้าต้องบ่มเพาะดี ๆ
หลินลั่วขี้เกียจพูดมากกับผู้หญิงไร้สมอง ชักบัตรแพลตินัมออกมาโยนใส่เธอ
“เบิกตาดูให้ดี”
“ไอ้กระจอกอย่างแกยังกล้าเอาของปามา!” หลิวเยี่ยนโมโหจัด คว้าบัตรแพลตินัมขึ้นมา
กำลังจะด่าด้วยคำพูดหยาบคายกว่านี้ แต่ลำคอกลับเหมือนถูกอะไรอุดไว้ พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ก็เพราะว่าบัตรตรงหน้ามันมีมูลค่าสูงเกินไป