หลินลั่วงงไปชั่วขณะ
เฉียนปิงปิงไม่ใช่แม่ม่ายหรอกหรือ
คืนแรกของแม่ม่าย น่าจะหมดไปตั้งแต่คืนเข้าหอแล้วมิใช่หรือ!
ตะลึงงันอยู่นาน หลินลั่วฉีกผ้าปูที่นอนแผ่นที่เปื้อนรอยแดงสดนั้นออก ยัดใส่กระเป๋า
นี่มันของรางวัลแห่งชัยชนะอันทรงเกียรติ!
ต้องเก็บรักษาให้ดี
"พี่ปิงปิง ผมจะไม่ทำร้ายพี่เด็ดขาด"
หลินลั่วพึมพำเบา ๆ หลับตาสำรวจสภาพลมปราณหยางบริสุทธิ์ภายในร่าง
ในจุดตันเถียน มีพลังหยินกลุ่มหนึ่งโอบล้อมรอบลมปราณหยางบริสุทธิ์
ลมปราณทั้งสองค่อย ๆ หลอมรวมกัน กลายเป็นพลังปฐมแห่งหยินหยางประสาน
"ดูท่าความรู้สึกเมื่อคืนคงไม่ผิด พี่ปิงปิงเองก็มีโอสถทั้งสิบอยู่ในร่าง หากได้บำเพ็ญคู่ไปอีกสักสองสามครั้ง..."
ขณะที่หลินลั่วกำลังหวนรำลึกรสชาติแห่งอัศวาเกี้ยวมังกรเมื่อคืน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เป็นสายจากหลิวเยวี่ยหรง
"เสี่ยวลั่ว เจ้าอยู่ไหนน่ะ เสวี่ยเอ๋อร์บอกว่าเมื่อคืนเจ้าไม่ได้อยู่บ้าน?"
"ท่านแม่ครับ เมื่อคืนมีเพื่อนเก่าโทรมา ออกไปดื่มกับเขาจนเมาเลยไม่ได้กลับ"
"อ้อ ต่อไปข้างนอกดื่มให้น้อยลงหน่อย กลับมาเร็วเข้าเถอะ อีกประเดี๋ยวจะจัดงานเลี้ยงครอบครัว"
"ผมจะกลับเดี๋ยวนี้" หลินลั่วกดวางสาย คิ้วขมวดเล็กน้อย
ไม่ใช่วันนักขัตฤกษ์ เหตุใดจึงจัดงานเลี้ยงครอบครัว
หรือว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นที่สกุลมู่หรง
หลินลั่วนั่งแท็กซี่กลับมายังสกุลมู่หรง
เพิ่งเข้าประตูมาก็ได้ยินเสียงตวาดของมู่หรงเอี๋ยน "ยังอีรึ กลับมาแล้วรึ เมื่อคืนไปสำมะเลเทเมาที่ไหนมา!"
หลิวเยวี่ยหรงไม่พอใจ "ลูกเขยอธิบายไปแล้ว เจ้าจะถามย้ำอยู่ได้"