คำพูดของเฉินจงฮั่นนั้นฟังดูสุภาพนอบน้อม
แต่สำหรับคนที่อยู่ในตำแหน่งสูงส่งขนาดเขาแล้ว ยิ่งพูดจาสุภาพมากเท่าไร ก็ยิ่งเป็นการสร้างระยะห่างให้ห่างเหินมากขึ้นเท่านั้น
แทบจะไล่แขกออกไปโดยตรง
เหอฉางเชิ่งฟังความหมายในคำพูดนั้นออก จึงรีบร้อนเอ่ยขึ้น "ไอ้เด็กโง่ ภริยาท่านผู้ว่าการเทศบาลนครนั้นสูงศักดิ์เพียงใด จะให้แกมั่วรักษาได้ยังไง"
"กลับไปฝึกปรืออีกห้าสิบปี ไปคว้ายศอาจารย์แพทย์หลวงมาให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาใหม่"
คำพูดนี้กระทั่งจอมแพทย์หลวงอย่างต้วนจิ่งเฉวียนก็พลอยถูกด่าไปด้วย
หลินลั่วกลับไม่ได้ใส่ใจอะไร
การไม่ยอมให้รักษา ถือเป็นความสูญเสียของเฉินจงฮั่น
ด้วยฐานะศิษย์ของจอมพิษ ไม่มีทางที่จะไปร่ำร้องขอรักษาคนให้
หากไม่ใช่เพราะต้องการกอบกู้ชื่อเสียงให้การแพทย์จีน เขาก็ไม่มีทางมายุ่งเรื่องนี้ตั้งแต่แรก
"ฮัดชิ่ว~" หลินลั่วหาวหวอดหนึ่ง
พร้อมยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจแล้วพูดว่า "พี่ชิวเยวี่ย ผมง่วงแล้ว ส่งผมกลับหน่อย"
อู๋ชิวเยวี่ยพยักหน้า
ท่าทีของเฉินจงฮั่นทำให้นางใจเยือกเย็น
ไม่ว่าจะอย่างไร นี่ก็เป็นคนที่นางเป็นคนพามาเอง แต่เฉินจงฮั่นกลับไม่มีความไว้ใจแม้แต่น้อย
ถ้าไม่ใช่เพื่อพี่หยาหรูผู้นี้...
เมื่อมองดูสีหน้าที่ซูบซีดเซียวของหานหยาหรู นางก็ใจอ่อนจนทนไม่ได้อีกครั้ง
ถึงอย่างไรก็เป็นพี่สาวที่คอยเลี้ยงดูนางมา
แต่ก็จะทำให้หลินลั่วรู้สึกเย็นชาเสียใจก็ไม่ได้
อู๋ชิวเยวี่ยกัดฟันกรอด ใจแข็งหมายจะเอ่ยลาจาก
หานหยาหรูทำตาค้อนใส่เฉินจงฮั่นด้วยความไม่พอใจ
แล้วคว้าแขนอู๋ชิวเยวี่ยเอาไว้ "ชิวเยวี่ย อย่าเพิ่งไปเลย"
"เรื่องรักษาโรคให้ฉันนี่ ไม่ใช่จงฮั่นจะเป็นคนตัดสิน"
"ก็ให้น้องหมอเทวดาของเธอดูให้ฉันเถอะ"
จากนั้นหานหยาหรูก็ขยับเข้าไปใกล้หูอู๋ชิวเยวี่ย กระซิบกระซาบพูดเรื่องที่เป็นความลับระหว่างสองสาว
เพียงไม่กี่คำ ใบหน้าของอู๋ชิวเยวี่ยก็แดงซ่าน เขินอายพลางพูดว่า "อั่ยหยา ไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิดหรอกนะ"