"ฮืบ ฮืบ!"
หานหยาหรูหายใจถี่กระชั้น มือขวาพลันสะบัดหลุดจากการกุมแน่นของเฉินจงฮั่น
ผัวะ!
ฟาดลงกลางอกอย่างแรง
"มันขยับ มันกำลังขยับ!" หานหยาหรูเอ่ยพลางหน้าซีดเผือด
"แมลงกู่ขยับรึ?" เฉินจงฮั่นถามอย่างตึงเครียด
หานหยาหรูไม่มีแก่ใจตอบ มือพุ่งไปที่คอตนเอง
"แฮ่ก ๆ!" ลำคอของนางส่งเสียงทุรนทุราย
คนทั้งหลายเพิ่งสังเกต บนคอหานหยาหรูมีก้อนนูนโผล่ขึ้น
ก้อนนูนนั้นบิดยืดไปมา พยายามจะไต่ตามหลอดอาหารออกมา
"นี่ นี่คือแมลงกู่รึ?" เหอฉางเชิ่งเบิกตากลม ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
"โอ้พระเจ้า"
"พระเจ้าช่วย! ข้าเห็นอะไรน่ะ!" สมิธตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
หลินลั่วหยอกว่า "พระเจ้าเกี่ยวอะไรกับวิทยาศาสตร์?"
"หา? นี่..." สมิธยิ้มแห้งแล้วปิดปากเงียบ
"แหวะ!" หานหยาหรูขย้อน
ปากเพิ่งอ้า เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว
"จะหนีไปไหน!" หลินลั่วชักเข็มทองคำออกมาจิ้มไปยังเงาดำ
ฉึก!
ปลายเข็มปักโดนแมลงกู่โดยง่าย
แมลงกู่กระพือปีกดิ้นรนสุดชีวิต
เปลวไฟสีน้ำเงินวูบหนึ่งลุกโชน แมลงกู่พลันแข็งค้างไม่ไหวติง
สมิธเข้าไปใกล้ เพ่งดูแมลงกู่อย่างละเอียด
แมลงกู่สีดำอมเขียวคล้ายตะขาบ ทว่ามีปีกงอกเพิ่มมาคู่หนึ่ง
บนตัวแมลงกู่ยังมีลวดลายลี้ลับสีแดงเข้ม
เห็นแค่แวบแรกก็รู้ว่าไม่ใช่สิ่งสามัญ
"พระเจ้าข้า! นี่สิ่งมีชีวิตอัศจรรย์ที่พระองค์สร้างขึ้นหรือ?"
"ไม่ สิ่งมีชีวิตเยี่ยงปิศาจนี้ ต้องเป็นซาตานสร้างแน่!"
"โลกทัศน์ของข้าพังทลายสิ้นแล้ว พระเจ้ากับซาตานมีจริงด้วยรึนี่!"
หลินลั่วยิ้มกล่าว "พวกมันมีจริงหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่ความลึกซึ้งของแพทย์แผนจีน มีอยู่จริงแน่"