ตึก ตึก ตึก
พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ร้อนรน หลี่ชิงซานวิ่งหอบแฮ่กเข้ามา
“พ่อ!” หลี่เซี่ยวเฟยรีบเข้าไปหา
ชี้ไปที่หลินลั่วพลางเอ่ยว่า “หลินขยะถูกผมควบคุมตัวไว้แล้วครับ”
“ปากแข็งมาก ไม่ยอมรับสารภาพความผิดข้อหาล้วงเอาบัตรแพลตินัมไป”
หลี่ชิงซานไม่เร่งร้อนเอ่ยปาก
แต่กลับพินิจเครื่องแต่งกายของหลินลั่วอย่างละเอียด
ดังคำว่า นกดูขน คนดูเครื่องแต่ง
วิธีแยกแยะสถานะและกำลังของบุคคลได้เร็วที่สุด คือดูการแต่งตัว
เมื่อเห็นว่าหลินลั่วสวมใส่เสื้อผ้าไร้ยี่ห้อ หลี่ชิงซานก็ฟันธงว่าเขาคือหัวขโมย
“ไอ้หนู รีบสารภาพเสียดีๆ เถอะ”
“ถ้าสารภาพตามตรง ฉันจะไม่แจ้งความและไม่แจ้งไปทางสกุลมู่หรง ให้รักษาหน้าตาเจ้าไว้บ้าง”
หลินลั่วตอบเรียบเฉย “พี่สะใภ้ข้าให้มา”
หลี่ชิงซานขมวดคิ้ว “จวนตัวตายอยู่แล้วยังปากแข็งอีก!”
“ผู้ถือบัตรใบนี้คือภริยาท่านผู้ว่าฯ!”
“เจ้าพวกไพร่ที่เคยติดคุกแถมยังเป็นเขยตกอับอย่างเจ้า มีสิทธิ์อะไรให้ภริยาผู้ว่าฯ เป็นพี่สะใภ้เล่า!”
“มีสิทธิ์ให้ท่านผู้ว่าฯ เป็นพี่ชายหรือ!”
หลินลั่วยิ้มพลางไขว่ห้าง มองสองพ่อลูกตระกูลหลี่ราวกับดูละครลิง
“ข้ามีสิทธิ์สิ”
“บัดซบเอ๊ย!” หลี่เซี่ยวเฟยโมโหจนระเบิดถ้อยคำหยาบคาย “โอหังนัก!”
“ทำไมไม่ส่องกระจกดูเงาตัวเองบ้าง ดูสิว่าเป็นยังไง!”
หลี่ชิงซานโกรธจนแค้นกลายเป็นขำ “ไหนๆ ไว้หน้าก็ไม่เอา ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วกัน!”
เขาหยิบมือถือขึ้นมา ต่อสายตรงถึงหงเสี่ยวเสี่ยว ประธานห้างต้าตงไหล
ทันทีที่ต่อสายนี้ออกไป ต่อให้สกุลมู่หรงระดมกำลังทั้งตระกูล ก็ช่วยหลินลั่วไม่ได้แล้ว!