"พี่ควงนี่ใจป้ำจริง!" หลินลั่วเอ่ยแหย่
มู่หรงเอี๋ยนกลับตำหนิหลินลั่ว: "ไอ้ตัวไร้ค่าอย่างเจ้าช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย!"
"พี่ควงให้สั่งตามสบาย นั่นถือว่าให้เกียรติเจ้าแล้ว"
"แต่เจ้ากลับไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง สั่งเหล้าราคาแพงขนาดนั้น!"
หลินลั่วยักไหล่ไม่ยี่หระ: "ผมเป็นคนจริงใจ ไม่เคยเล่นตุกติก ใครว่าอะไรผมก็เชื่ออย่างนั้น"
"ผมก็ถามเขาแล้วว่าจ่ายไหวไหม เขาเป็นคนเรียกพนักงานมาเอาเหล้าเองนี่ครับ"
"แถมเหล้าเหมาไถเก้าสิบปียังหาไม่ได้ง่าย ๆ ว่าไหมครับ ไม่อยากชิมสักหน่อยหรือ?"
อึก
มู่หรงเอี๋ยนกลืนน้ำลาย
เหล้าเหมาไถเก้าสิบปี ของวิเศษในตำนาน แน่นอนว่าเขาอยากชิม
ถ้าเหล้านี้ได้ขึ้นโต๊ะจริง ต่อให้หมอห้าม หรือแม้แต่เทพเซียนห้าม เขาก็ต้องได้ดื่ม!
ควงตงหลายยิ้มแฝงเล่ห์: "อาเขย เรื่องเงินเป็นแค่เรื่องจิ๊บจ๊อย ถ้าทำให้อาเขยถูกใจก็พอ"
"พอดีผมก็อยากลิ้มรสเหล้าเหมาไถเก้าสิบปีเหมือนกัน วันนี้เราเปิดอกดื่มให้สนุก!"
ระหว่างพูด ควงตงหลายก็ชำเลืองมองหลินลั่ว
ในใจแอบด่า: ไอ้ชาติหมา!
เดี๋ยวเถอะ ถึงคราวแกต้องเรียกข้าว่าปู่แน่!!
ไม่นาน อาหารเลิศรสหลากหลายถูกยกขึ้นโต๊ะ
พนักงานใช้ถาดไม้จันทน์แดงยกเหล้าไหลเหมาสองขวดที่ดูเก่าเก็บได้ยุคสมัย
ต่อหน้าทุกคน เปิดจุกขวดอย่างระมัดระวัง
กลิ่นหอมของเหล้าที่ชื่นใจลอยฟุ้งออกมา
แม้แต่มู่หรงเสวี่ยยังเผยความสนใจเล็กน้อย
หลินลั่วยกขวดหนึ่งรินให้มู่หรงเอี๋ยน
"ท่านพ่อ สุรานี้ในสวรรค์เท่านั้นมี ในโลกมนุษย์หาใดเปรียบ ให้ผมเติมให้เต็มจอกเลยนะครับ"
มู่หรงเอี๋ยนรับจอกเหล้าที่รินจนเต็ม ยกขึ้นใกล้จมูกสูดดมแผ่วเบา: "หอม หอมเหลือเกิน!"