ชายฉกรรจ์สองคนที่อยู่ด้านหลังพี่หู่จื่อ กรูเข้าหาหลินลั่วทันที
ผู้คนที่มุงดูพากันส่ายหัวถอนหายใจ ต่างคิดว่าหลินลั่วคราวนี้คงต้องซวยแน่แล้ว
เหอหม่านรีบปล่อยมือ กลัวว่าการโอบแขนหลินลั่วจะทำให้เขาไม่สะดวก
เฉินหมิงจ้องหลินลั่วด้วยสายตาที่ซับซ้อน ในแววตามีทั้งความอิจฉาและความริษยา
เขาอิจฉาที่หลินลั่วกล้าหาญ
แต่ก็ริษยาที่หลินลั่วได้ใจเหอหม่านไป
สุดท้ายความอิจฉาทั้งหมดในใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความริษยา เฝ้าแต่หวังให้พี่หู่จื่อจัดการหลินลั่วอย่างสาสม
แบบนั้น หลินลั่วก็จะกลายเป็นคนพ่ายแพ้!
ก็จะได้ไม่ดูว่าฉันเฉินหมิงมันไร้น้ำยา!
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
มือขวาของหลินลั่วตวัดว่องไวราวสายฟ้า
ทุกคนยังไม่ทันเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ชายฉกรรจ์ทั้งสองก็ล้มลงกับพื้นร้องโหยหวนแล้ว
ท่วงท่าที่แสนง่ายดายนั้น ราวกับบี้มดแค่สองตัวก็ไม่ปาน
หลินลั่วยิ้มเยาะ "ฝีมือแค่นี้ กล้าคุยโตได้ยังไง?"
พี่หู่จื่อหรี่ตาลง แต่กลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลย "ที่แท้ก็เป็นพวกมีฝีมือนี่เอง มิน่าถึงได้กล้าบังอาจนัก!"
"แต่อย่าคิดมาเก๊กใส่ข้า ข้าบอกให้ ลูกชายคนเล็กของพี่ใหญ่ของหลานชายคนรองของน้าข้า เป็นหัวหน้าสาขาย่อยของสำนักพยัคฆ์ขาว!"
"พวกเราก็เป็นลูกน้องสำนักพยัคฆ์ขาวกันทั้งนั้น!"
"กล้าแตะต้องพวกเรา ก็รอรับความโกรธแค้นของสำนักพยัคฆ์ขาวเสียเถอะ!"
พี่หู่จื่อเผยไพ่ตายของตนออกมา
ตัวเขาไม่ใช่แค่เป็นคนของสำนักพยัคฆ์ขาว
แต่ยังมีญาติห่างๆ ที่เป็นถึงระดับกลางของสำนักพยัคฆ์ขาว
โดยอาศัยเส้นสายนี้ เขาจึงออกอาละวาดบนถนนซิ่วสุ่ยมาโดยตลอด แม่แก่ของเขาก็ใช้ความไร้เหตุผลหาเรื่องรีดไถอยู่ที่นี่เช่นกัน