"แหะ ๆ" หลินลั่วยิ้มเยาะ "เมื่อกี้แกยังปากดีอยู่นี่ ตอนนี้กลัวแล้วรึไง"
ใบหน้าเฒ่าของคุณสามเฉียนแดงก่ำเป็นสีตับหมู
ที่เมื่อกี้กร่างนัก เพราะมีองครักษ์ฉู่คอยปกป้อง
ตอนนี้องครักษ์ฉู่เกือบสิ้นลมปราณไปแล้ว พวกนักเลงพวกนั้นปกป้องเขาไม่ได้หรอก
คนมีเงินมีอำนาจก็เป็นแบบนี้แหละ
เวลามีเงินมีอำนาจหนุนหลัง ก็วางอำนาจยิ่งกว่าใคร พอหมดที่พึ่ง ก็ต่ำต้อยกว่าคนต่ำต้อยเสียอีก
คุณสามเฉียนตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น
"เมื่อกี้ฉันไม่ได้ปากดีหรอก มันเป็นนิสัยเสียที่ติดมาจากการทวงหนี้" คุณสามเฉียนรีบแก้ตัว
"น้องชาย พวกเราค่อย ๆ คุยกันดี ๆ เถอะ"
"ไม่มีปัญหาอะไรที่คุยกันไม่ได้ ถ้าคุยไม่ได้ฉันก็เพิ่มเงินให้!"
"นายบอกมาเลยว่าจะเอาเงินเท่าไหร่ถึงจะจบเรื่องนี้"
คุณสามเฉียนคิดว่าเงินทำให้ผีโม่แป้งได้
ขอแค่จ่ายเงินมากพอ ก็ไม่มีปัญหาอะไรที่จัดการไม่ได้
ถ้าจัดการไม่ได้จริง ๆ ก็แค่เพิ่มเงินเข้าไปอีก
หลินลั่วหัวเราะ คุณสามเฉียนนี่รู้งานไม่เบา
"คุณกะจะจ่ายเท่าไหร่ให้เรื่องมันจบล่ะ ให้ผมเห็นหน่อยว่าคุณจริงใจแค่ไหน"
พอเห็นหลินลั่วยอมเจรจา คุณสามเฉียนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขาค่อย ๆ ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วอย่างระมัดระวัง
ตาหลินลั่วเป็นประกาย "หนึ่งร้อยล้าน? งั้นก็พอเอาไปคิดดูได้นะ"
"ให้ตายสิ..." คุณสามเฉียนแทบกระอักเลือดออกมา
หนึ่งร้อยล้าน!
นายนี่กล้าคิดจริง ๆ!
พวกปล้นยังไม่กล้าเรียกราคาแบบนี้เลย!
คุณสามเฉียนเดิมทีอยากจะบอกให้จ่ายค่ารักษาพยาบาลหนึ่งล้าน แต่หลินลั่วเปิดปากมาก็ร้อยล้านเลย
ราคาหนึ่งล้านเห็นจะต่อรองกันไม่ลงตัวแน่