“ฉันไม่ดู” หลินลั่วยักไหล่
เขาไม่ใช่คนฉวยโอกาส
หลังจากปลุกจื่อเยวียนแล้ว เขาก็ถอยออกจากห้องประชุมอย่างเงียบ ๆ
จื่อเยวียนรีบเข้ามาหาอู๋ชิวเยวี่ย
“คุณหนูไม่เป็นไรนะเจ้าคะ ข้าผิดเอง...”
“ไม่ใช่ความผิดเจ้า ข้าประมาทไปเอง”
อู๋ชิวเยวี่ยหาเข็มกลัดจากโต๊ะทำงาน กลัดเสื้อที่เปิดออกปิดไว้ พอจะบดบังความสาวที่เผยออกมาได้
สั่งให้จื่อเยวียนตามหลงจ้านมา
หลงจ้านก้มหัวด้วยความหวาดกลัว “คุณหนูอู๋ หูเจี๋ยมันบังคับข้านะขอรับ!”
“มันเอาชีวิตทุกคนในครอบครัวข้ามาขู่ ข้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ”
“ขอท่านเมตตาด้วยเถิด ปล่อยข้าไปเหมือนผายลมสักครั้ง!”
อู๋ชิวเยวี่ยเอ่ยอย่างเย็นชา “คนในตระกูลอู๋ที่ทรยศข้า เป็นใคร”
“นี่มัน...” หน้าผากของหลงจ้านผุดเหงื่อเย็น
นึกถึงว่าหลินลั่วจอมโหดยังอยู่ข้างนอก ปิดบังต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร
เขาจึงหลับตากัดฟันพูด “อู๋กัง!”
อู๋ชิวเยวี่ยราวกับคาดไว้อยู่แล้ว หลุบตาลง “สมกับเป็นเขา”
“เรื่องวันนี้จะไม่เอาความกับเจ้าแล้ว”
“แต่บริษัทขนส่งมังกรเขียว ภายในสามวันต้องย้ายออกไป”
“ขอรับ ๆ ๆ!” หลงจ้านพยักหน้ารัว
อู๋ชิวเยวี่ยพาจื่อเยวียนเดินออกจากห้องประชุม
เมื่อเห็นหลินลั่ว ใบหน้าก็เบ่งบานด้วยรอยยิ้ม “คุณหลิน พอจะมีเวลาว่างไหม ข้าอยากเลี้ยงขอบคุณ”
“รอสักครู่” หลินลั่วกวักมือเรียกหลงจ้าน
หลงจ้านรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ผงกหัวก้มหาง “คุณปู่เซียนมีอะไรจะสั่งหรือขอรับ”
“ที่ค้างเงินตระกูลมู่หรงไว้ ควรเอามาคืนทั้งต้นทั้งดอกได้แล้วกระมัง”
เมื่อได้ยินชื่อตระกูลมู่หรง ใจของอู๋ชิวเยวี่ยก็กระตุกเล็กน้อย
“หา?!”
หลงจ้านตะลึง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าติดค้างตระกูลมู่หรงอยู่กว่าเจ็ดสิบล้าน